Ο Ιταλός πρωθυπουργός κ. Μάριο Μόντι φορολόγησε πρόσφατα την εκκλησιαστική περιουσία της καθολικής εκκλησίας. Υπό την ηγεσία του, πέραν του ότι η Ιταλία απαλλάχτηκε από τον Μπερλουσκονισμό που είχε ταυτίσει την πολιτική με στήλη του Playboy, τη μετασχημάτισε και πάλι σε σοβαρή χώρα και πέτυχε να συγκρατήσει την αρνητική πορεία της οικονομίας.
Φυσικά το Βατικανό θορυβήθηκε, ενοχλήθηκε και όλα τα σχετικά, αλλά ο Μόντι δε μασάει: στην κρίση πληρώνουν όλοι – περιλαμβανομένης και της εκκλησίας. Στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα πληρώνουν όλοι αλλά πολύ λιγότερο τα ιερά κατεστημένα, με επικεφαλείς τη δημόσια υπηρεσία, το στράτευμα και φυσικά την εκκλησία. Ειδικά η αυτοκέφαλη Εκκλησία της Κύπρου μπορεί να ανήκει στις πλουσιότερες επιχειρήσεις της Ευρώπης αλλά, πληρώνει φόρο στη βάση δικών της υπολογισμών επειδή ακόμα δε βρέθηκε μια τολμηρή πολιτική ηγεσία για να ρυθμίσει και να θεσμοθετήσει τις οικονομικές σχέσεις της εκκλησίας με το κράτος. Έτσι ο Μακαριότατος έχει και τη δυνατότητα να καυχιέται για το ότι η εκκλησία πληρώνει «δίχως να είναι αναγκασμένη». Παραλείπει φυσικά να αναφέρει ότι το αποθεματικό της είναι κοντά στα 868 εκ. ευρώ με ακίνητα, μετοχές και τραπεζικές καταθέσεις.
Όσο αφορά στο κρατικοδίαιτο μας σύστημα το Ινστιτούτο Κύπρου (ΙΚΥ) μας έδωσε το πιο πρόσφατο και χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου το ίδιο το πολιτικό σύστημα δημιούργησε και συντήρησε για χρόνια ένα ινστιτούτο το οποίο ενώ θα έπρεπε να είναι αυτόνομο και ανταγωνιστικό, παρέμεινε ένα εξαρτημένο δημόσιο ίδρυμα με αποτέλεσμα να αποτύχει στην παρακολούθηση των στόχων του, να σπαταλήσει περισσότερα απ’ όσα προβλέπονταν και τελικά να οδηγηθεί στον μαρασμό. Τα μέσα ανέδειξαν τον σαφώς προκλητικό ετήσιο μισθό του Προέδρου του που ανερχόταν στις 157 000 ευρώ αλλά φταίει στ’ αλήθεια περισσότερο ο ίδιος ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου ή οι κρατικοί αξιωματούχοι -εκλεγμένοι και μη- που πήραν την απόφαση να τον πληρώνουν με 157 000 ευρώ ετησίως;
Φυσικά το ΙΚΥ δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε και το τελευταίο. Την ίδια θλιβερή διαχείριση και τύχη είχε και το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Κύπρου και το Ινστιτούτο Μελετών Ήφαιστος και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας και τα περισσότερα εκκολαπτήρια και ένα σωρό άλλα δημoσιο-αυτόνομα ιδρύματα. Ακόμα και η λειτουργία των δύο δημόσιων πανεπιστημίων με επικαλύψεις σε σχολές και προγράμματα σπουδών αποτελεί ένα πολιτικό σκάνδαλο κατασπατάλησης δημοσίων πόρων. Όμως για να μην παρεξηγηθώ ξεκαθαρίζω ότι δεν ισχυρίζομαι πως το κράτος δεν οφείλει να προάγει τη δημόσια εκπαίδευση, τη δημόσια υγεία, την έρευνα και γενικά τη δημόσια ευημερία. Θα πρέπει όμως να το κάνει νούσιμα! Όχι κάθε κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία να δημιουργεί από ένα νέο δημόσιο ίδρυμα και 2-3 ινστιτούτα τα οποία σβήνουν μετά που κάποιος ανακαλύπτει ότι τελικά λειτουργούν εις βάρος του δημοσίου παρά προς όφελος του.
Πέρα όμως από τη γενική καταθλιπτική εικόνα, διαισθάνομαι ότι ως κοινωνία έχουμε προχωρήσει. Πέρα από το ότι μπορεί να ακούγονται ακόμη ισχυρές οι φωνές της συντήρησης και του λαϊκισμού, πιστεύω ότι δημιουργήθηκε πλέον ένα ισχυρό σιωπηρό κίνημα πολιτών που είναι έτοιμο να δεχτεί αλλαγές και να αγκαλιάσει νέες ιδέες. Να πιστέψει σ’ ένα εναλλακτικό μοντέλο ηγεσίας που να ξεφεύγει από τα στεγανά της επανάληψης.
Μια ηγεσία που να τολμά να αγγίξει τα κακώς έχοντα. Που να θέσει ψηλά τον πήχη και να περάσει από πάνω. Να φορολογήσει την εκκλησία, να εντάξει τη χώρα μας στο ΝΑΤΟ, να εξορθολογήσει τη δημόσια υπηρεσία και το στράτευμα και να ξηλώσει κατεστημένα. Αυτός ο τόπος το έχει τόση ανάγκη…
Φυσικά το Βατικανό θορυβήθηκε, ενοχλήθηκε και όλα τα σχετικά, αλλά ο Μόντι δε μασάει: στην κρίση πληρώνουν όλοι – περιλαμβανομένης και της εκκλησίας. Στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα πληρώνουν όλοι αλλά πολύ λιγότερο τα ιερά κατεστημένα, με επικεφαλείς τη δημόσια υπηρεσία, το στράτευμα και φυσικά την εκκλησία. Ειδικά η αυτοκέφαλη Εκκλησία της Κύπρου μπορεί να ανήκει στις πλουσιότερες επιχειρήσεις της Ευρώπης αλλά, πληρώνει φόρο στη βάση δικών της υπολογισμών επειδή ακόμα δε βρέθηκε μια τολμηρή πολιτική ηγεσία για να ρυθμίσει και να θεσμοθετήσει τις οικονομικές σχέσεις της εκκλησίας με το κράτος. Έτσι ο Μακαριότατος έχει και τη δυνατότητα να καυχιέται για το ότι η εκκλησία πληρώνει «δίχως να είναι αναγκασμένη». Παραλείπει φυσικά να αναφέρει ότι το αποθεματικό της είναι κοντά στα 868 εκ. ευρώ με ακίνητα, μετοχές και τραπεζικές καταθέσεις.
Όσο αφορά στο κρατικοδίαιτο μας σύστημα το Ινστιτούτο Κύπρου (ΙΚΥ) μας έδωσε το πιο πρόσφατο και χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου το ίδιο το πολιτικό σύστημα δημιούργησε και συντήρησε για χρόνια ένα ινστιτούτο το οποίο ενώ θα έπρεπε να είναι αυτόνομο και ανταγωνιστικό, παρέμεινε ένα εξαρτημένο δημόσιο ίδρυμα με αποτέλεσμα να αποτύχει στην παρακολούθηση των στόχων του, να σπαταλήσει περισσότερα απ’ όσα προβλέπονταν και τελικά να οδηγηθεί στον μαρασμό. Τα μέσα ανέδειξαν τον σαφώς προκλητικό ετήσιο μισθό του Προέδρου του που ανερχόταν στις 157 000 ευρώ αλλά φταίει στ’ αλήθεια περισσότερο ο ίδιος ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου ή οι κρατικοί αξιωματούχοι -εκλεγμένοι και μη- που πήραν την απόφαση να τον πληρώνουν με 157 000 ευρώ ετησίως;
Φυσικά το ΙΚΥ δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε και το τελευταίο. Την ίδια θλιβερή διαχείριση και τύχη είχε και το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Κύπρου και το Ινστιτούτο Μελετών Ήφαιστος και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας και τα περισσότερα εκκολαπτήρια και ένα σωρό άλλα δημoσιο-αυτόνομα ιδρύματα. Ακόμα και η λειτουργία των δύο δημόσιων πανεπιστημίων με επικαλύψεις σε σχολές και προγράμματα σπουδών αποτελεί ένα πολιτικό σκάνδαλο κατασπατάλησης δημοσίων πόρων. Όμως για να μην παρεξηγηθώ ξεκαθαρίζω ότι δεν ισχυρίζομαι πως το κράτος δεν οφείλει να προάγει τη δημόσια εκπαίδευση, τη δημόσια υγεία, την έρευνα και γενικά τη δημόσια ευημερία. Θα πρέπει όμως να το κάνει νούσιμα! Όχι κάθε κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία να δημιουργεί από ένα νέο δημόσιο ίδρυμα και 2-3 ινστιτούτα τα οποία σβήνουν μετά που κάποιος ανακαλύπτει ότι τελικά λειτουργούν εις βάρος του δημοσίου παρά προς όφελος του.
Πέρα όμως από τη γενική καταθλιπτική εικόνα, διαισθάνομαι ότι ως κοινωνία έχουμε προχωρήσει. Πέρα από το ότι μπορεί να ακούγονται ακόμη ισχυρές οι φωνές της συντήρησης και του λαϊκισμού, πιστεύω ότι δημιουργήθηκε πλέον ένα ισχυρό σιωπηρό κίνημα πολιτών που είναι έτοιμο να δεχτεί αλλαγές και να αγκαλιάσει νέες ιδέες. Να πιστέψει σ’ ένα εναλλακτικό μοντέλο ηγεσίας που να ξεφεύγει από τα στεγανά της επανάληψης.
Μια ηγεσία που να τολμά να αγγίξει τα κακώς έχοντα. Που να θέσει ψηλά τον πήχη και να περάσει από πάνω. Να φορολογήσει την εκκλησία, να εντάξει τη χώρα μας στο ΝΑΤΟ, να εξορθολογήσει τη δημόσια υπηρεσία και το στράτευμα και να ξηλώσει κατεστημένα. Αυτός ο τόπος το έχει τόση ανάγκη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου