Όταν καίγεται η Αθήνα*

Η κατάσταση στην Ελλάδα με θυμώνει αλλά και με πληγώνει βαθιά. Η εικόνα από το Αττικό να καίγεται, το πλιάτσικο και τις καταστροφές δε λέει να ξεκολλήσει από το μυαλό μου.


Την ίδια ώρα, σωρός οι αναρτήσεις στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης που αγκαλιάζουν με θέρμη τη βία, δείχνουν κιόλας να την κατανοούν ως μορφή κοινωνικής έκφρασης απόλυτα δικαιολογημένης και επαναστατικής. «Ο λαός μίλησε» γράφει ένας φίλος και μένω να σκέφτομαι αν έχει νόημα να απαντήσω ή όχι. Αποφασίζω να το αποφύγω αλλά δε μπορώ παρά να συνεχίσω να διερωτώμαι αν έστω και ένας άστεγος θα βρει δουλειά ή στέγη εφόσον καεί όλη η Αθήνα. Διερωτώμαι τι θα συμβεί αν ο έμπορος αύριο στηθεί με την καραμπίνα έξω από την περιουσία του για να την προστατεύσει, τι θα συμβεί. Το δίκαιο με ποιου το μέρος θα είναι; Με τον αγανακτισμένο νέο που δε βρίσκει δουλειά και δεν έχει να πληρώσει το νοίκι ή με τον αγανακτισμένο οικογενειάρχη που δεν έχει άλλη ζήση για την οικογένειά του;

Δυστυχώς στην Ελλάδα ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων μεγάλωσε με ένα λανθάνον αριστερισμό. Ένα επαναστατικό απωθημένο που δεν τους επιτρέπει να ξεχωρίσουν τη βία από τη διεκδίκηση, την τάξη από την καταπίεση, την ατομική ευθύνη από τη συλλογική οργή.

Προχωρώ τη σκέψη μου ένα βήμα παρακάτω και προβληματίζομαι για την ευθύνη ορισμένων πολιτικών κομμάτων και του συνδικαλιστικού κινήματος, όταν οργανώνει συγκεντρώσεις στο κέντρο. Αλλά αυτό δε μπορείς να το πεις δημόσια στο κέντρο της Αθήνας, θα βρεθείς λιντσαρισμένος και θα φταις και από πάνω. Διαβάζω τις ανακοινώσεις. Οι ηθικοί αυτουργοί ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής αλλά και της δικής τους αδυναμίας να προβούν σε αυτοκριτική καταγγέλλουν τους «προβοκάτορες που συνεργάζονται με την αστυνομία για να ζημιώσουν το λαϊκό κίνημα».

Όμως οι συλληφθέντες που πιάστηκαν στο δημαρχείο προτού το καταστρέψουν έχουν όνομα, ηλικία, ιδιότητα και πολλοί προέρχονται από συγκεκριμένους εξωκοινοβουλευτικούς χώρους. Αλλά μάθαμε να αγαπάμε τη βία, να μας φταίνε πάντα οι άλλοι, και να επικροτούμε την καταστροφή ως ένδειξη αυθεντικής αγανάκτησης.

Ωσάν και θα αλλάξει κάτι αν καταστραφεί όλη η πόλη.

Η Αθήνα κατάντησε μια τεράστια αρένα. Από τη μια οι αναρχικοί αριστεριστές οι οποίοι διαλύουν την πόλη και περιουσίες συμπολιτών τους και από την άλλη, οι ομάδες νταήδων Χρυσαυγητών οι οποίοι «τρομοκρατούν και κακοποιούν περαστικούς και επιβάτες του μετρό στην Ομόνοια. Παλικαρίσια πολλοί μαζί κυκλώνουν, γρονθοκοπούν και κλωτσάνε τον καθένα μεμονωμένο άνθρωπο που μοιάζει μετανάστης, καθώς και όποιον ιθαγενή περαστικό δεν βιαστεί να φύγει αλλά αντιδράσει στη βαρβαρότητα. Οι νταήδες βγήκαν να «δείρουν» στην Ομόνοια έπειτα από συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής…. («ΤΑ ΝΕΑ», 30/1).

Η βία είναι η ίδια όποιο και αν στοχεύει απ’ όπου και αν προέρχεται, όποια έκφανση και αν λαμβάνει. Η βία προκαλεί μόνο βία και ναι πρέπει να καταδικαστεί και να σταματήσει. Αντιδρώ με επιφύλαξη σε όσους με καλούν να την κατανοήσω. Πρώτιστα με ενδιαφέρει να την σταματήσω.
Τελικά συλλογιέμαι, απέμεινε κάποιο ίχνος δημοκρατίας σ’ αυτή την άλλοτε σπουδαία χώρα; Έμειναν ισχυρές φωνές που να μάχονται για ένα τρίτο δρόμο που να απορρίπτει κάθετα τη βία ως μέσο πολιτικής και κοινωνικής έκφρασης; Ελπίζω πως ναι, γιατί η δημοκρατία αποτελεί βασική προϋπόθεση για βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη.