Στο διά ταύτα

Τα κωμικοτραγικά που ζήσαμε την εβδομάδα που μας πέρασε, με τις μυστικές συνεδρίες της ΠΑΣΥΔΥ, τις έκτακτες απεργίες του δημοσίου, τις απειλές για αναβολή των εκλογών, τους προπηλακισμούς, τα ψέματα και τη ψιθυρολογία, όλα αυτά που μας χάλασαν και μας ταλαιπώρησαν έχουν τη ρίζα τους σε μια κουλτούρα που καλλιεργήσαμε από την ίδρυση της Δημοκρατίας και συνεχίζουμε να υπηρετούμε μέχρι και σήμερα. Μια κουλτούρα η οποία σήμερα έχει να αναδείξει ένα αυτιστικό συντεχνιασμό και ένα περιχαρακωμένο σύστημα.


Σε τελική ανάλυση και όταν οι τόνοι έπεσαν, η εντύπωση που έμεινε ήταν πως ο καβγάς έγινε για τις εντυπώσεις παρά για την ουσία. Για να τρίξει ο κάθε συνδικαλιστής τα δόντια του στο πολιτικό σύστημα με στόχο να εξασφαλίσει εκ των υστέρων πόντους αυτοεκτίμησης από το σκληρό πυρήνα της συντεχνίας του.

Αύριο τη Δευτέρα όμως τι θα μας ξημερώσει; Θα βρεθεί άραγε κανείς να συζητήσει την ουσία ή θα συνεχίσουμε όλοι μαζί κοινωνία και πολιτική εξουσία να τρέφουμε τα κατεστημένα του δημοσιοϋπαλληλικού συστήματος και την αλαζονεία ορισμένων συνδικαλιστών;

Ο συνδικαλισμός δεν είναι κακός από τη φύση του. Η συλλογική διεκδίκηση είναι δύναμη και ασπίδα. Τα συνδικάτα έχουν διεκδικήσει στο παρελθόν με θυσίες και έχουν κερδίσει δικαιώματα ουσιαστικά και αναφαίρετα. Αλλά, υπάρχουν πολλών ειδών συνδικαλιστικές συμπεριφορές. Την προηγούμενη εβδομάδα βιώσαμε μια γκανγκστερική εκδοχή συνδικαλισμού. Αλλά σίγουρα μπορεί να υπάρξει και ο υγιής συνδικαλισμός που να είναι δημιουργικός, που να καταθέτει εισηγήσεις και προτάσεις με σκοπό να προστατεύει τους εργαζομένους αλλά και να υπηρετεί το σύνολο της κοινωνίας. Συνδικαλισμός που να αντιλαμβάνεται τον κοινωνικό διάλογο όχι ως εργαλείο για να «κάνω πάντα το δικό μου» αλλά ως μια διαλεκτική διαδικασία πάρε-δώσε, με στόχο τη μέγιστη δυνατή συναίνεση και αλληλοκατανόηση.

Σε κάθε περίπτωση νομίζω πως αυτό που με ενόχλησε περισσότερο από όλα ήταν οι λαϊκίστικες αναφορές συνδικαλιστών και ορισμένων βουλευτών σε σχέση με τη νέα γενιά και τα δικαιώματά της. Νομίζω ορισμένοι δε λένε να καταλάβουν ότι η νέα γενιά δε ζει στο διάστημα αλλά στον ίδιο πλανήτη μαζί τους. Πως η νέα γενιά δεν έχει ανάγκη να της γίνεται αναφορά στις πολιτικές δηλώσεις αλλά, πως απαιτεί ουσιαστικές θεσμικές αλλαγές για να μπορεί να ελπίζει σε ένα σύστημα που στο μέλλον θα είναι πιο αξιοκρατικό και καλύτερο.

Στο διά ταύτα, αν κάποιος έχει όντως έγνοια τη νέα γενιά, ας ασχοληθεί με την ουσία του προβλήματος και η ουσία δε βρίσκεται στην παγοποίηση των μισθών, ούτε στην έκτακτη εισφορά. Δεν είναι καν η αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης κατά ένα χρόνο. Όλα αυτά θα γίνουν είτε τα θέλουμε είτε όχι και πρέπει να γίνουν. Η ουσία είναι οι νοοτροπίες των «κεκτημένων» που μας κατατρώνε και μας αποφράσσουν το δικαίωμα στην ελπίδα.

Αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά φιλελεύθεροι και εκσυγχρονιστές ας συζητήσουμε σήμερα δείκτες παραγωγικότητας για το δημόσιο, σύγχρονα συστήματα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων και των εκπαιδευτικών, άρση της μονιμότητας, κατάργηση της αρχής της αρχαιότητας, ουσιαστική ποινικοποίηση του ρουσφετιού και πάταξη της παραπαιδείας.

Αυτά είναι που πρέπει να συζητήσουμε με τόλμη αν νοιαζόμαστε για τη νέα γενιά. Αν θέλουμε όντως να παραδώσουμε μια καλύτερη και πιο ανταγωνιστική οικονομία. Αυτό τον εκσυγχρονισμό είναι που έχει ανάγκη η δημόσια υπηρεσία της Κύπρου και αυτή τη συζήτηση είναι που απαιτεί η ίδια η κοινωνία. Για να μετατοπίσουμε επιτέλους τη συζήτηση από τις παρενέργειες στην ίδια τη ρίζα του προβλήματος και αν τολμούμε να δώσουμε και λύσεις.