Η μάνα του Θανάση

Έχει χρόνια που τη βλέπω εκείνη τη γυναίκα με τα σχιστά μεγάλα πράσινα μάτια. Τη μαυροφορεμένη, με ένα κάδρο από κολάζ φωτογραφίες του γιου της στο στήθος. Θυμίζει τις μάνες των αγνοουμένων έξω από τις πρεσβείες τη δεκαετία του ‘80. Έχει το ίδιο βλέμμα. Παγερό, αυστηρό, γεμάτο θυμό. Μοιάζει αποφασιστική κι ακλόνητη στον αγώνα της μέχρι την τελική δικαίωση. Πιστή μέχρι τέλους.

Είναι η μάνα του Θανάση.

Του 26χρονού κληρωτού που εντοπίστηκε νεκρός κάτω από τη γέφυρα της Άλασσας το 2005. Θεωρήθηκε αυτοχειρία εκ πρώτης όψεως από τον ιατροδικαστή που κλήθηκε στο χώρο με αποτέλεσμα αντί να αναλάβει το Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων, την υπόθεση διερεύνησε ο Αστυνομικός Σταθμός Λάνιας. Ουδεμία έρευνα έγινε, για το κατά πόσο υπήρξε εγκληματική ενέργεια τότε. Έκτοτε και για 13 ολόκληρα χρόνια, η οικογένειά του προσπαθεί με κάθε μέσο να γίνει μία ολοκληρωμένη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του παιδιού τους και να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Αδιάσειστο πλέον γεγονός όμως είναι ότι, ο Θανάσης ήταν θύμα εκφοβισμού, χλευασμού και ψυχολογικής βίας από ορισμένους νταήδες του στρατοπέδου όπου υπηρετούσε. Ήταν «ξένος» βλέπετε. Απόδημη οικογένεια από την Αυστραλία. Οι οποία είχε εγκατασταθεί πρόσφατα στο νησί και ο Θανάσης –απόφοιτος της Αρχιτεκτονικής- κλήθηκε να υπηρετήσει την εξάμηνη στρατιωτική του θητεία. Μάλιστα, την προηγούμενη ημέρα της άδειάς του είχε καταγγείλει στον διοικητή της μονάδας συγκεκριμένο περιστατικό εναντίον του. Την επομένη μετά την άδεια του κι ενώ ξεκίνησε για να επιστρέψει στη μονάδα του, ο Θανάσης εντοπίστηκε νεκρός.

Το μίσος σκοτώνει με πολλούς τρόπους. Μπορεί να σε σκοτώσουν, μπορεί να αυτοκτονήσεις, μπορεί να επιλέξεις να ζήσεις μια ζωή στην απομόνωση και την κατάθλιψη πεθαίνοντας ψυχολογικά.

Δέκα χρόνια μετά το 2015 πρωτοσέλιδοι τίτλοι κατέκλυσαν το Πανελλήνιο για να περιγράψουν ένα άλλο ανάλογο περιστατικό. Τα μέσα ενημέρωσης τότε έκαναν λόγο για τον «πρώτο νεκρό λόγω bullying» όπως τον βάφτισαν. Τον 20χρονό φοιτητή στη γαλακτοκομική σχολή στα Γιάννενα, Βαγγέλη Γιακουμάκη. Αυτόχειρας. Θύμα μίας κλίκας νταήδων κρητικών. Του έκαναν τον βίο αβίωτο. Οι καταγγελίες που βγήκαν στη φόρα μετά το θάνατό του συγκλονιστικές. Ήταν άραγε όντως ο πρώτος νεκρός λόγω μίσους και εκφοβισμού;

Ζούμε δυστυχώς σε ένα κόσμο που ηδονίζεται να μισεί. Όλοι μισούν όλους. Τους πολιτικούς, τους ιερωμένους, τους άθεους, τους gay, τους straight, τους όμορφους, τους άσχημους, τους χοντρούς, τους αδύνατους, τους πλούσιους, τους αμόρφωτους, τους αλλόθρησκους, τους «άλλους», τους διαφορετικούς. Παντού κυριαρχούν φιλτραρισμένες φωτογραφίες συνοδευόμενες από αφιλτράριστες αναρτήσεις μίσους. Το μίσος είναι mainstream.

Αλλά το μίσος έχει θύματα και θύματα είναι και οι θύτες.

Υπό ποιες συνθήκες ο Θανάσης βρέθηκε νεκρός κάτω από τη γέφυρα δε γνωρίζω και πιθανό ποτέ να μην γνωρίσει κανένας μας τι ακριβώς προηγήθηκε. Αλλά, ο Θανάσης όπως και ο Βαγγέλης όπως κι ένα σωρό άλλα παιδιά με περισσότερο ευάλωτο ψυχισμό είναι θύματα μιας μοντέρνας κοινωνίας που μισεί. Που θεωρεί ότι το διαφορετικό στην καλύτερη να το ανεχτούμε αλλά ποτέ να το αποδεχθούμε. 

Ο Πρωθυπουργός του Καναδά απαντώντας πρόσφατα σε μία ερώτηση σχετικά με την ισλαμοφοβία στη χώρα του είπε. «Το σε ανέχομαι σημαίνει εντάξει, μπορείς να υπάρχεις απλά εξαφανίσου από μπροστά μου και μη βγεις με την αδερφή μου. Καμιά θρησκεία στον κόσμο δεν λέει ανεχτείτε τον πλησίον σας, λέει δεχθείτε! Κάτι δηλαδή σαν αποδεχθείτε ή ακόμη και –ναι- αγαπήστε».