Στην εποχή του μνημονίου

Η κυβέρνηση κατέληξε στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα και ο Πρόεδρος ανακοίνωσε από τις Βρυξέλλες ότι η κυβέρνηση είναι πολύ κοντά σε συμφωνία. Λογικώς εχόντων των πραγμάτων εντός των επόμενων ημερών θα υπογραφεί μνημόνιο για τη δανειοδότηση της Κύπρου, το οποίο θα βρίσκεται στην ατζέντα του Eurogroup της 3^ης Δεκεμβρίου.  

 

Η πραγματικότητα όμως, είναι ότι φτάσαμε στο αμήν κι ένα βήμα πριν την απόλυτη καταστροφή. Η κυβέρνηση του Δ. Χριστόφια φέρει ακέραια την ευθύνη γι αυτό. Το επιχείρημα ότι φταίνε για όλα οι τράπεζες καταρρέει σαν χάρτινος πύργος όταν αναλογιστεί κανείς το ύψος του δανείου αλλά και το γεγονός ότι τον εποπτικό ρόλο για τις τράπεζες είχε ο Διοικητής της Κεντρικής. Ο Αθανάσιος Ορφανίδης ήταν η δική τους επιλογή. Η προσωπική επιλογή του Δ. Χριστόφια. Αν ο «Θανάσης» -όπως κατέληξε να τον αποκαλεί ο Πρόεδρος- δεν έκανε σωστά τη δουλειά του να του προσάψουν κατηγορίες και να τιμωρηθεί. Το ίδιο ισχύει και για όποιον άλλο τραπεζίτη είχε ευθύνες. Αλλά ας σταματήσει επιτέλους η παρούσα κυβέρνηση να στρουθοκαμηλίζει αντιτάσσοντας σε κάθε συζήτηση για θέματα οικονομίας τον πρώην Διοικητή.

 

Κανένας λογικός άνθρωπος δε μπορεί να αρνηθεί ότι ενώ έπρεπε να έχουν επίγνωση των παγκόσμιων δεδομένων πριν τέσσερα χρόνια, όχι μόνο δεν την είχαν αλλά τύρβαζαν και για ανάπτυξη ένεκα της κρίσης σε άλλες χώρες! Ο καιρός κυλούσε τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο και πάντα προετοίμαζαν μέτρα αλλά μέτρα δεν έπαιρναν. Ο Χριστόφιας έκοβε τον δρόμο σε κάθε σοβαρή ενέργεια του Κίκη Καζαμία και οργάνωνε με τον γιο του κινητοποιήσεις της ΕΔΟΝ.

 

Φτάσαμε έτσι στο απροχώρητο και αναγκάστηκαν να καλέσουν τελευταία στιγμή την Τρόικα, μετά εξαφανίστηκαν. Όταν και πάλι αναγκάστηκαν από τις εξελίξεις να την ξανακαλέσουν συμπεριφέρονταν αλαζονικά τονίζοντας σε κάθε δήλωσή τους ότι είναι ζήτημα ημερών να εξασφαλίσουν δάνειο από τη Ρωσία. Όλα αυτά έως ότου η Μόσχα τους ξεκαθάρισε ότι και δάνειο να πάρουν, ότι θα δοθεί μόνο μέσω του μηχανισμού. Όταν είδαν και απόειδαν κατέληξαν στη συλλογική αυτοκτονία. Γι αυτό κάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς ο Χριστόφιας, για να τους πει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι προτιμά να αυτοκτονήσει ολόκληρη την πολιτεία παρά να πεθάνει ο ίδιος και το κόμμα του πολιτικά.

 

Την επόμενη ημέρα συμφώνησε και κόμπιαζαν ότι πέτυχαν καλή συμφωνία! Αν δεν υπήρχε το προηγούμενο του 2004 που κοιμήθηκαν με το ΝΑΙ και ξύπνησαν με το ΟΧΙ θα υποψιαζόμασταν ακραίο πολιτικό εξαναγκασμό…

 

Φυσικά η αλήθεια να λέγεται, ο δικός μας από μηχανής Θεός ήταν ο Πανίκος Δημητριάδης. Ο οποίος ακόμη λίγο και θα υπόγραφε μνημόνιο από μόνος του. Ο Διοικητής πήρε τηλέφωνο τον Πρόεδρο και τον έπεισε ότι είναι ζήτημα ημερών η απόλυτη οικονομική καταστροφή.

 

Όμως, η υπογραφή του μνημονίου δε σηματοδοτεί το τέλος. Σηματοδοτεί μόνο μια νέα αρχή, η οποία απαιτεί σοβαρότητα, διαφάνεια και συλλογικότητα. Η κυβέρνηση θα πρέπει να ενημερώσει υπεύθυνα λαό και τους κοινωνικούς εταίρους για τα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης δίχως ωραιοποιήσεις. Να δοθεί στη δημοσιότητα το μνημόνιο το οποίο πρόκειται να υπογραφεί. Οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να το συζητήσουν διεξοδικά με τρόπο εποικοδομητικό, χωρίς λαϊκισμό και δαιμονοποιήσεις. Η πολιτική ηγεσία και οι τρεις υποψήφιοι Πρόεδροι θα πρέπει να δεσμευτούν για την εφαρμογή του. Ο λαός θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα μέτρα με πνεύμα ομοψυχίας και με έννοια του τους πιο αδύναμους. Τέλος οι συντεχνίες και τα οργανωμένα σύνολα έχουν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο, η στάση τους μπορεί να αποτελέσει τον καθοριστικό παράγοντα για κοινωνική συνοχή ή για κοινωνική αταξία.  

 

Ο στόχος μας θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο σύντομα να τελειώνουμε με μνημόνια και Τρόικες ενώ, κατά τη διάρκεια της εφαρμογής κράτος και οργανωμένα σύνολα πρέπει να εξασφαλίσουν ένα ισχυρό κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας για τις πιο ευάλωτες ομάδες πληθυσμού.