Αντρέας, 24 χρονών*

Πριν μερικές μέρες στις δύο παρά είκοσι το πρωί ένα μήνυμα έφτασε στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο από το οποίο επιλέγω να μοιραστώ μαζί σας αυτούσιο ένα απόσπασμα:

«…Σαν νέος έχω απαιτήσεις από εσένα, όχι μόνο για τις πράξεις σου αλλά και για τις πράξεις των άλλων αφού θα ήθελα να λειτουργήσεις ως μοχλός πίεσης, αφύπνισης και δημιουργικότητας προς συναδέλφους σου και δεν εννοώ μόνο αντίπαλων παρατάξεων. Θα ήθελα από εσένα να εκφράσεις συγκεκριμένους τρόπους βελτίωσης αυτού του αλλοτριωμένου, διεφθαρμένου, αναξιοκρατικού, μίζερου, φτωχού, χωρίς όραμα, ανέλπιστου και πολλών άλλων επιθέτων συστήματος της Κύπρου μας, που έχει καταντήσει να είναι στον αυτόματο πιλότο, ακυβέρνητη και έρμαιο της τύχης. Προσωπικά εγώ ήδη σκέφτομαι να αποχωριστώ τον τόπο μου και επίσης συμβουλεύω και άλλους νέους της ηλικίας μου να το κάνουν. Το ξέρω πως είναι όχι μόνο λάθος για πολλούς λόγους, αλλά φτάνει και τα όρια της προδοσίας. Σκέφτομαι όμως ότι από τη στιγμή που ο τόπος που με γέννησε δε μπορεί να με αξιοποιήσει αποδοτικά προς όφελος και του ίδιου, γιατί να μην παρέχω τις υπηρεσίες μου σε άλλη χώρα, που ίσως να με εκτιμήσει και με αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο? Δε λειτουργεί τίποτε σε αυτό τον τόπο σωστά. Η αστυνομία? Ο στρατός? Κατάχρηση εξουσίας και μόνο. Η τωρινή κυβέρνηση μας? Απαξιώ να γράψω. Ο τρόπος προσλήψεων σε κρατικά και ημικρατικά ιδρύματα? Γνωστός. Η υποκρισία του 80% των συναδέλφων σου? Ολοφάνερη. Η παιδεία? Εκφυλίζετε αργά και σταθερά. Η οικονομία μας? Η ικανότητά μας να προλαμβάνουμε τα γεγονότα? Μηδενική. Το όραμα μας? Κανένα Δεν απαξιώνω και δεν κατηγορώ όλους τους πολιτικούς. Το πρόβλημα ξεκινά από εμάς. Έτσι κκελέ έτσι ξυράφι έλεγαν οι σοφοί πρόγονοί μας, Πρέπει να ενταχθούν ξανά οι αξίες στην κυπριακή κοινότητα…. Άλλαξε την κατάσταση μέσω της θέσης σας όσο μπορείτε…»

Υπογράφει, Αντρέας …, 24 χρονών, MSc in Computer Science.

Στον Αντρέα δεν έχω απαντήσει ακόμη, δε βρίσκω ούτε τα λόγια ούτε και τη δύναμη επειδή με τα σκληρά διλήμματα που θέτει και κυρίως με την καθαρή του αλήθεια με κάνει να δειλιάζω. Εξάλλου είναι ξεκάθαρος στο τι ζητά και ανησυχώ ότι ίσως να τον τον απογοητεύσω αν απαντήσω με ωραία και αισιόδοξα λόγια, προσωπικά παραδείγματα και άλλα που μπροστά στην κατάσταση που περιγράφει ίσως να του φανούν εξαιρετικά φτωχά.

Νομίζω πως ο Αντρέας μπορεί να επέλεξε να αποτυπώσει τις σκέψεις του γραπτώς με ένα προσωπικό μήνυμα, αλλά, είναι μια φωνή που η δύναμή της διαπερνά το προσωπικό και το ατομικό και μπορεί να εκφράσει μια ολόκληρη γενιά. Η «γενιά της κρίσης» φαίνεται να περνά εξίσου δύσκολα με τη «γενιά της εισβολής» με τη διαφορά ότι για την τωρινή κατάσταση δε φέρουμε απλά μερίδιο ευθύνης αλλά την αποκλειστική ευθύνη.

Ο Αντρέας δε ζήτησε τίποτα το προσωπικό, είπε, ότι το σύστημα τον πληγώνει. Η «γενιά της κρίσης» δεν είναι απλά η γενιά η οποία εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από το 2008 βρέθηκε χωρίς εργασία. Είναι η γενιά η οποία εξαιτίας του ότι κληροδότησε ένα σύστημα αλλοτριωμένο, διεφθαρμένο, αναξιοκρατικό, μίζερο, φτωχό, χωρίς όραμα και ανέλπιστο, αισθάνεται εξαιρετικά αδύνατη να αντιμετωπίσει την κρίση και προβληματίζεται σοβαρά να μεταναστεύσει, όχι επειδή αλλού δεν υπάρχει κρίση, αλλά επειδή υπάρχει ένα πιο δίκαιο σύστημα που μπορεί να τους αξιοποιήσει.

Ένας άλλος νέος, επίσης φοιτητής, σε πρόσφατη ημερίδα του Συμβουλίου Νεολαίας Κύπρου το απόδωσε ως εξής, «το θέμα δεν είναι να προσπαθήσω να γίνω ο καλύτερος, επειδή και ο καλύτερος να γίνω και πάλι δε θα έχει καμιά απολύτως σημασία…».

Όμως τελικά, καταλήγω, ότι το συγκλονιστικό στο μήνυμα του Αντρέα πέρα από τις σκληρές αλήθειες είναι πως με την καθαρή του σκέψη μας δίνει και τις απαντήσεις. Τώρα πλέον, το διαβάζω ακόμη πιο καθαρά και τον ευχαριστώ από καρδιάς.