Αναμνήσεις και μαθήματα από τη EUROVISION

Το διαγωνισμό της EUROVISION τον έχω συνδέσει με διάφορα γεγονότα της ζωής μου. Από το παιδικό μπάνιο όπου τραγουδούσα δυνατά στις χρωματιστές πλαστικές πάπιες το «Άννα-Μαρία-Λένα» του Άντυ Πολ μέχρι, την πρώτη εφηβεία και το «Εδώ πλανήτης γη» που μου δημιούργησε τα πρώτα σκιρτήματα περιβαλλοντικής ανησυχίας…

Πιο έντονα όμως η eurovision έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μου επειδή μου προκάλεσε τις πρώτες κριτικές σκέψεις. Θυμάμαι που η μονο-καναλική μας τηλεόραση προσπαθούσε κάθε χρονιά να μας μεταφέρει την απόλυτη σιγουριά ότι το τραγούδι μας ήταν το μεγάλο φαβορί για την πρωτιά. Κάθε χρονιά ο ίδιος ενθουσιασμός και η ίδια υπερβολή, αλλά, κάθε χρόνο … η ίδια ψυχρολουσία. Το τραγούδι της Κύπρου κατέληγε σχεδόν πάντοτε στην τελευταία, άντε το πολύ στην προτελευταία θέση της βαθμολογίας. Τότε άρχισα να σκέφτομαι ότι αυτό που βλέπω και ακούω στην τηλεόραση μπορεί να είναι απλά ένα ψέμα και ότι δεν έπρεπε να το παίρνω και τόσο στα σοβαρά.

Μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι ένα σημαντικό μέρος των «ειδήσεων» δεν ήταν ακριβώς ειδήσεις αλλά προκατασκευασμένες ιστοριούλες, σερβιρισμένες με τις ανάλογες «γαρνιτούρες τηλεθέασης» (εικόνες, μουσική επένδυση, επιλογή λέξεων και ύφος παρουσιαστή) για να περάσουν συγκεκριμένα μηνύματα και να καλλιεργήσουν συνειδήσεις. Συνειδήσεις περίκλειστης μεγαλομανίας. Έτσι μεγαλώσαμε νομιζόμενοι ότι η Κύπρος είναι λίγο-πολύ το κέντρο του κόσμου. Το κυπριακό το δεσπόζον πολιτικό ζήτημα του πλανήτη και η αδικία που υποστήκαμε δια μέσω των αιώνων από όλους τους ξένους κατακτητές κατάφορη και ασυγχώρητη. Όλα αυτά εμποτισμένα με ένα ελληνοκυπριακό -τολμώ να πω- εθνικισμό.

Και ο καιρός πέρασε και όλα γύρω μας άλλαξαν, το κυπριακό οδεύει αργά αλλά σταθερά προς το κλείσιμό του και στην παγίωση των τετελεσμένων, η Κύπρος έγινε μέλος της Ε.Ε., οι κύπριοι έγιναν από αγρότες επιστήμονες και οι κύπριες από νοικοκυρές μάνταμς. Οι νέες γενιές προοδεύουν, εκπαιδεύονται καλύτερα και αλλάζουν με γοργούς ρυθμούς τη βιτρίνα της παραδοσιακής αγροτικής μας κοινωνίας σε μια μοντέρνα, φιλελεύθερη και σύγχρονη εικόνα.

Αλλά κάτω από την εικόνα αυτή εκείνο το σύνδρομο της eurovision ακόμα μας κυριεύει. Γι αυτό μας δυσκολεύει η γρήγορη αλλαγή, μας δυσκολεύει η επαφή με άλλες κουλτούρες, μας δυσκολεύει η αλλαγή και η μετάβαση από οικονομία του δημοσίου σε οικονομία του ανταγωνισμού.

Θέλουμε να ζήσουμε λίγο ακόμα από εκείνο τον μαζικό γιουροβιζιονίστικο ενθουσιασμό ότι είμαστε οι καλύτεροι και ότι θα είμαστε πάντα πρώτοι. Η αλήθεια όμως είναι πως ζούμε δυστυχώς σε μια χώρα της οποίας η οικονομία καταρρέει, οι θεσμοί δεν είναι ισχυροί και ανεξάρτητοι και η διάθεσή μας να τρέξουμε και να κάνουμε θυσίες για να προλάβουμε το τρένο της αλλαγής δεν πείθει ιδιαίτερα.

Γι αυτό πριν μας ξυπνήσει βίαια η «ανακοίνωση των αποτελεσμάτων», η ένταξη μας στον μηχανισμό στήριξης, η μείωση των μισθών, οι μαζικές απολύσεις, το κλείσιμο αρκετών ημικρατικών οργανισμών κλπ, ας επιχειρήσουμε να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας και να ξελασπώσουμε εμείς οι ίδιοι την Κύπρο από τον «πάτο της βαθμολογίας».