Με σχόλια όπως το πιο πάνω προσεγγίζει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας των πολιτών τη συζήτηση αναφορικά με τις διεργασίες για την επίτευξη συμφωνίας ανάμεσα στον «ενδιάμεσο» χώρο. Συζητήσεις που φανερώνουν το πόσο έχει απαξιωθεί στη συνείδηση του κύπριου ψηφοφόρου η όλη διαδικασία η οποία θυμίζει ένα τρελό φορτηγό, χαρακτηρισμό με το οποίο είχε κάποτε αποδώσει με επιτυχημένο τρόπο ο Νίκος Αναστασιάδης το αλαλούμ που χαρακτήριζε την τότε τριμερή. Ο ενδιάμεσος χώρος σήμερα προσομοιάζει και πάλι με το τρελό φορτηγό που έχει για οδηγό τον Κάρογιαν ο οποίος στρίβει το τιμόνι απότομα αριστερά, συνοδηγό τον Ομήρου που θέλει να συνεχίσει ευθεία, τον Συλλούρη που θέλει να στρίψει δεξιά και την Ιωάννα που θέλει να σταματήσουν για να κατέβει.
Μέρα με την ημέρα η «πρόοδος» των συζητήσεων ανάμεσα στα 4 κόμματα αλλά και ο τρόπος που τοποθετείται το ΑΚΕΛ βγάζει στο φως τους στόχους και τις επιδιώξεις της κάθε παράταξης.
Στο ΑΚΕΛ σίγουροι πλέον ότι έχουν βρει τρόπο να διεμβολίσουν το ΔΗΚΟ, ξεκίνησαν το παιχνίδι της πόλωσης με δηλώσεις γεμάτες μίσος σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν εσωστρέφεια και φανατισμό. Επικίνδυνο, λένε, το ενδεχόμενο ανόδου του ΔΗΣΥ στην εξουσία και θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να μη συμβεί κάτι τέτοιο! Δήλωση επιεικώς απαράδεκτη η οποία προσβάλλει πρωτίστως τον πολιτικό που την εκστομίζει και ρίχνει δυστυχώς από πολύ νωρίς το επίπεδο του δημοσίου διαλόγου. Από την άλλη, μπορώ να κατανοήσω ότι μετά από 4 χρόνια αποτυχημένης διακυβέρνησης το μόνο καταφύγιο για συγκράτηση των ποσοστών τους είναι η πόλωση.
Το δοκιμασμένο μέσο συσπείρωσης «μείνετε μαζί μας για να μην κερδίσουν οι κακοί δεξιοί» είναι το πιο απλοϊκό και το πιο παλιό κόλπο του ΑΚΕΛ. Εντούτοις, θέλω να πιστεύω ότι ειδικά η νέα γενιά αριστερών ακελικών ψηφοφόρων ότι -ανεξαρτήτως του τι θα επιλέξει τελικά να ψηφίσει στις εκλογές- πως είναι σε θέση να κατανοήσει και να τοποθετηθεί κριτικά απέναντι σε τέτοιες δηλώσεις.
Όσο αφορά στο ΔΗΚΟ, εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Ο Κάρογιαν με το λαβωμένο του αρχηγικό προφίλ επιχειρεί να επανασυστήσει τη συμμαχία που του χαρίζει προσωπική πολιτική ασφάλεια και γι’ αυτό προσπαθεί να «ρυμουλκήσει» τους εταίρους του σε μια νέα τριμερή, πράγμα το οποίο θα αποτελέσει μάλλον το κύκνειο άσμα της φιλόδοξης τετραμερούς προσπάθειας.
Η ΕΔΕΚ είναι ίσως η μόνη δύναμη η οποία στηριζόμενη και στην αυτοπεποίθηση που τους προσδίδει η δική τους πολιτική συνέπεια, διατηρούν ένα διακριτικό και σοβαρό προφίλ. Σ’ αυτό συντείνει το ότι γνωρίζουν πως μπορούν άνετα να διεκδικήσουν με τον αρχηγό τους και να κατακτήσουν ένα πολύ καλό και αξιοπρεπές αποτέλεσμα που θα τους επιτρέψει να κρίνουν τα πράγματα στο 2ο γύρο και να ισχυροποιηθούν πολιτικά.
Η δε ηγεσία του ΕΥΡΩΚΟ κινδυνεύει να περιθωριοποιηθεί και να αποκοπεί εντελώς από το μικρό ποσοστό που τους έχει απομείνει, δημιουργώντας κάθετη ρήξη με τη βάση του κόμματός της με τοποθετήσεις που προετοιμάζουν το έδαφος για επίσημη σύμπραξη με το ΑΚΕΛ. Ήδη πλήρωσαν ακριβά την ποντιοπιλατική τους απόφασή για αποχή στις προηγούμενες προεδρικές του 2008.
Καταλήγοντας, προσωπικά πιστεύω ότι ο Νίκος Αναστασιάδης δύσκολα θα χάσει τις εκλογές. Αντιλαμβάνομαι ότι μου είναι δύσκολο να πείσω ότι αυτή η πεποίθηση είναι αντικειμενική ένεκα της ιδιαίτερης μου σχέσης και συμμετοχής στο ΔΗΣΥ. Όμως συζητώντας τα ονόματα των εν δυνάμει υποψηφίων με φίλους και συνεργάτες από διάφορους χώρους διαπιστώνω ότι όλοι συμφωνούμε πως πρόκειται για συνταγές προδιαγεγραμμένης αποτυχίας. Μαυρέλλης, Χρυσοστομίδης, Χριστοδούλου, Λιλλήκας κλπ είναι όλοι τους καμένα χαρτιά. Μπορεί ο Νίκος Αναστασιάδης να είναι ένας ηγέτης που σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητος και σε προκαλεί είτε να συμφωνήσεις είτε να διαφωνήσεις μαζί του, αλλά, δύσκολα μπορεί κάποιος να αρνηθεί πως η ευστροφία, η αποφασιστικότητα, ο τσαμπουκάς και το διεθνές κύρος που διαθέτει τον καθιστούν ένα ιδιαίτερα ισχυρό υποψήφιο.
Μέρα με την ημέρα η «πρόοδος» των συζητήσεων ανάμεσα στα 4 κόμματα αλλά και ο τρόπος που τοποθετείται το ΑΚΕΛ βγάζει στο φως τους στόχους και τις επιδιώξεις της κάθε παράταξης.
Στο ΑΚΕΛ σίγουροι πλέον ότι έχουν βρει τρόπο να διεμβολίσουν το ΔΗΚΟ, ξεκίνησαν το παιχνίδι της πόλωσης με δηλώσεις γεμάτες μίσος σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν εσωστρέφεια και φανατισμό. Επικίνδυνο, λένε, το ενδεχόμενο ανόδου του ΔΗΣΥ στην εξουσία και θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να μη συμβεί κάτι τέτοιο! Δήλωση επιεικώς απαράδεκτη η οποία προσβάλλει πρωτίστως τον πολιτικό που την εκστομίζει και ρίχνει δυστυχώς από πολύ νωρίς το επίπεδο του δημοσίου διαλόγου. Από την άλλη, μπορώ να κατανοήσω ότι μετά από 4 χρόνια αποτυχημένης διακυβέρνησης το μόνο καταφύγιο για συγκράτηση των ποσοστών τους είναι η πόλωση.
Το δοκιμασμένο μέσο συσπείρωσης «μείνετε μαζί μας για να μην κερδίσουν οι κακοί δεξιοί» είναι το πιο απλοϊκό και το πιο παλιό κόλπο του ΑΚΕΛ. Εντούτοις, θέλω να πιστεύω ότι ειδικά η νέα γενιά αριστερών ακελικών ψηφοφόρων ότι -ανεξαρτήτως του τι θα επιλέξει τελικά να ψηφίσει στις εκλογές- πως είναι σε θέση να κατανοήσει και να τοποθετηθεί κριτικά απέναντι σε τέτοιες δηλώσεις.
Όσο αφορά στο ΔΗΚΟ, εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Ο Κάρογιαν με το λαβωμένο του αρχηγικό προφίλ επιχειρεί να επανασυστήσει τη συμμαχία που του χαρίζει προσωπική πολιτική ασφάλεια και γι’ αυτό προσπαθεί να «ρυμουλκήσει» τους εταίρους του σε μια νέα τριμερή, πράγμα το οποίο θα αποτελέσει μάλλον το κύκνειο άσμα της φιλόδοξης τετραμερούς προσπάθειας.
Η ΕΔΕΚ είναι ίσως η μόνη δύναμη η οποία στηριζόμενη και στην αυτοπεποίθηση που τους προσδίδει η δική τους πολιτική συνέπεια, διατηρούν ένα διακριτικό και σοβαρό προφίλ. Σ’ αυτό συντείνει το ότι γνωρίζουν πως μπορούν άνετα να διεκδικήσουν με τον αρχηγό τους και να κατακτήσουν ένα πολύ καλό και αξιοπρεπές αποτέλεσμα που θα τους επιτρέψει να κρίνουν τα πράγματα στο 2ο γύρο και να ισχυροποιηθούν πολιτικά.
Η δε ηγεσία του ΕΥΡΩΚΟ κινδυνεύει να περιθωριοποιηθεί και να αποκοπεί εντελώς από το μικρό ποσοστό που τους έχει απομείνει, δημιουργώντας κάθετη ρήξη με τη βάση του κόμματός της με τοποθετήσεις που προετοιμάζουν το έδαφος για επίσημη σύμπραξη με το ΑΚΕΛ. Ήδη πλήρωσαν ακριβά την ποντιοπιλατική τους απόφασή για αποχή στις προηγούμενες προεδρικές του 2008.
Καταλήγοντας, προσωπικά πιστεύω ότι ο Νίκος Αναστασιάδης δύσκολα θα χάσει τις εκλογές. Αντιλαμβάνομαι ότι μου είναι δύσκολο να πείσω ότι αυτή η πεποίθηση είναι αντικειμενική ένεκα της ιδιαίτερης μου σχέσης και συμμετοχής στο ΔΗΣΥ. Όμως συζητώντας τα ονόματα των εν δυνάμει υποψηφίων με φίλους και συνεργάτες από διάφορους χώρους διαπιστώνω ότι όλοι συμφωνούμε πως πρόκειται για συνταγές προδιαγεγραμμένης αποτυχίας. Μαυρέλλης, Χρυσοστομίδης, Χριστοδούλου, Λιλλήκας κλπ είναι όλοι τους καμένα χαρτιά. Μπορεί ο Νίκος Αναστασιάδης να είναι ένας ηγέτης που σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητος και σε προκαλεί είτε να συμφωνήσεις είτε να διαφωνήσεις μαζί του, αλλά, δύσκολα μπορεί κάποιος να αρνηθεί πως η ευστροφία, η αποφασιστικότητα, ο τσαμπουκάς και το διεθνές κύρος που διαθέτει τον καθιστούν ένα ιδιαίτερα ισχυρό υποψήφιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου