Η είδηση στην τουρκική εφημερίδα Μιλιέτ για άνοιγμα της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου και επιστροφής της στους μόνιμους κατοίκους της προκάλεσε τη συνήθη αυτιστική αντίδραση της πολιτικής ζωής του τόπου μας.
Οι πλείστες εκ των πολιτικών δυνάμεων έκαναν λόγο για τεχνάσματα και επικοινωνιακά κόλπα της Άγκυρας. Οι πιο ακραίοι έσπευσαν κιόλας να «απορρίψουν» δήθεν την πρόταση. Στα ανοικτά κοινωνικά φόρουμ άρχισαν οι σούπερ πατριώτες να βρίζουν προκαταβολικά για να εκτονωθούν όσους τυχόν σκέφτονταν να επιστρέψουν υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση και να παρακαλούν τον θεό να ξεκάνει όλους τους τούρκους από γης.
Η ελληνοκυπριακή φρενίτιδα στο απόγειό της!
Δυο μέρες ήταν αρκετές για να σαλέψουν όλοι έως ότου κάποιοι λίγο πιο έξυπνοι έκαναν google την είδηση για να ανακαλύψουν ότι δεν υπάρχει πουθενά τέτοια απόφαση, κανείς δεν ήταν ενήμερος και δεν εμφανίστηκε εν πάση περιπτώσει σε άλλη εφημερίδα ούτε και δόθηκε συνέχεια από την Μιλιέτ που πρώτη παρουσίασε την είδηση. Έτσι όλοι ηρέμησαν και οι φυσιολογικοί ρυθμοί επανήλθαν στην ελληνοκυπριακή καθημερινότητα.
Δε βρίσκομαι φυσικά σε θέση να γνωρίζω πόσοι ακριβώς δούλεψαν στο μυαλό τους με κριτική διάθεση το όλο περιστατικό αλλά νομίζω ότι είναι ελάχιστοι.
Πάντως από την ψευδο-είδηση προκύπτουν αναγκαστικά κάποιες πολύ σκληρές πραγματικότητες που πιστεύω ότι είναι χρήσιμο να λεχθούν. Η πρώτη αφορά στην ικανότητα και τη δυνατότητα που έχει η Άγκυρα να «λύσει» ουσιαστικά το κυπριακό μονομερώς. Το 2003 άνοιξε τα οδοφράγματα. Αν σήμερα αποφασίσει να ανοίξει την περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου και στείλει και το μισό στρατό που έχει στο νησί πίσω στην Τουρκία δεν ξέρω πραγματικά ποιον θα βρει για να πείσει η δική μας πλευρά από τη διεθνή κοινότητα και τα ΗΕ ότι το κυπριακό δε λύθηκε. Αυτό είναι το πρώτο τραγικό και σκληρό συμπέρασμα. Ότι δηλαδή όσο το κυπριακό παραμένει ανοικτό την πρωτοβουλία κινήσεων, αυτός που έχει να δώσει είναι δυστυχώς η ίδια η χώρα που εισέβαλε παράνομα και με τη βία.
Το δεύτερο συμπέρασμα αφορά στη διάθεσή μας να διεκδικήσουμε πίσω τους τόπους μας. Το έγραψα αρκετές φορές με αυτοσυγκράτηση αλλά νομίζω ότι πλέον μπορούμε να το δηλώνουμε ανοικτά για να μην καταντούμε και συνένοχοι. Ότι δηλαδή δυστυχώς η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων δεν επιθυμεί λύση, την οποιαδήποτε λύση. Αν δεν το αναγνωρίσουμε αυτό ως πραγματικότητα ανησυχώ ότι αυτή η πεποίθηση θα μεγαλώνει σαν επιδημία και τελικά θα κυριεύσει όλους μας. Όσο οι πολιτικοί μας δεν αντιμετωπίζουν αυτή την αλήθεια, τόσο μεγαλώνει μαζί και η ανικανότητά μας να λύσουμε το πρόβλημα.
Τρίτο συμπέρασμα; Το μοναδικό αισιόδοξο ίσως, είναι ότι υπάρχουν ακόμη κλειστά χαρτιά που μπορούμε ως ελληνοκυπριακή πλευρά να αξιοποιήσουμε για να ασκήσουμε πίεση, για να δημιουργήσουμε διεθνές ενδιαφέρον αλλά και για να δώσουμε ξανά ελπίδα στο εσωτερικό. Ένα από αυτά είναι ναι η Αμμόχωστος.
Η βουβή Αμμόχωστος που αυτονόητα συγκινεί όλους κάθε φορά που σιγοτραγουδάμε το τραγουδάω για μια πόλη, που «πουλά» ως ιδέα, ως επιχείρημα, ως μια από τις πιο παράλογες διαστάσεις της κατοχής, σ’ αυτή την πόλη πρέπει να στηριχτούμε και να δώσουμε περιεχόμενο στη συγκίνηση με συγκεκριμένη πρόταση συνδιαχείρισής της με την άλλη πλευρά.
Πάντως εγώ καρτερώ μέρα νύχτα όχι για να φυσήξει ο αέρας. Απ’ αυτούς φύσηξαν ήδη αρκετοί αλλά δεν τους πήραμε πρέφα. Περιμένω να ξυπνήσω μια μέρα και να ακούσω από το ραδιόφωνο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μιλά με ρεαλισμό για το κυπριακό απομυθοποιώντας τα συνθήματα και δίνοντας ουσία και περιεχόμενο στη λύση. Όταν ο Γλαύκος Κληρίδης έλεγε την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω δεν εννοούσε να λέμε όχι ώσπου να μην υπάρχει καμιά ελπίδα για επιστροφή. Εννοούσε να έχουμε τη σοφία να επιλέξουμε μεταξύ του μη χείρον βέλτιστο για να μεγαλώσουν ξανά στην Αμμόχωστο, στην Καρπασία, στην Κερύνεια, στη Μόρφου και παιδιά ελληνοκυπρίων.
Υ.Γ. Εκτός κι αν πάλι τα έχω καταλάβει όλα λάθος, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση πάω να ζωστώ τα βαρύγδουπα συνθήματα, τα ευχολόγια και τους ευσεβοποθισμούς και να καρτερώ τον αέρα…
Οι πλείστες εκ των πολιτικών δυνάμεων έκαναν λόγο για τεχνάσματα και επικοινωνιακά κόλπα της Άγκυρας. Οι πιο ακραίοι έσπευσαν κιόλας να «απορρίψουν» δήθεν την πρόταση. Στα ανοικτά κοινωνικά φόρουμ άρχισαν οι σούπερ πατριώτες να βρίζουν προκαταβολικά για να εκτονωθούν όσους τυχόν σκέφτονταν να επιστρέψουν υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση και να παρακαλούν τον θεό να ξεκάνει όλους τους τούρκους από γης.
Η ελληνοκυπριακή φρενίτιδα στο απόγειό της!
Δυο μέρες ήταν αρκετές για να σαλέψουν όλοι έως ότου κάποιοι λίγο πιο έξυπνοι έκαναν google την είδηση για να ανακαλύψουν ότι δεν υπάρχει πουθενά τέτοια απόφαση, κανείς δεν ήταν ενήμερος και δεν εμφανίστηκε εν πάση περιπτώσει σε άλλη εφημερίδα ούτε και δόθηκε συνέχεια από την Μιλιέτ που πρώτη παρουσίασε την είδηση. Έτσι όλοι ηρέμησαν και οι φυσιολογικοί ρυθμοί επανήλθαν στην ελληνοκυπριακή καθημερινότητα.
Δε βρίσκομαι φυσικά σε θέση να γνωρίζω πόσοι ακριβώς δούλεψαν στο μυαλό τους με κριτική διάθεση το όλο περιστατικό αλλά νομίζω ότι είναι ελάχιστοι.
Πάντως από την ψευδο-είδηση προκύπτουν αναγκαστικά κάποιες πολύ σκληρές πραγματικότητες που πιστεύω ότι είναι χρήσιμο να λεχθούν. Η πρώτη αφορά στην ικανότητα και τη δυνατότητα που έχει η Άγκυρα να «λύσει» ουσιαστικά το κυπριακό μονομερώς. Το 2003 άνοιξε τα οδοφράγματα. Αν σήμερα αποφασίσει να ανοίξει την περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου και στείλει και το μισό στρατό που έχει στο νησί πίσω στην Τουρκία δεν ξέρω πραγματικά ποιον θα βρει για να πείσει η δική μας πλευρά από τη διεθνή κοινότητα και τα ΗΕ ότι το κυπριακό δε λύθηκε. Αυτό είναι το πρώτο τραγικό και σκληρό συμπέρασμα. Ότι δηλαδή όσο το κυπριακό παραμένει ανοικτό την πρωτοβουλία κινήσεων, αυτός που έχει να δώσει είναι δυστυχώς η ίδια η χώρα που εισέβαλε παράνομα και με τη βία.
Το δεύτερο συμπέρασμα αφορά στη διάθεσή μας να διεκδικήσουμε πίσω τους τόπους μας. Το έγραψα αρκετές φορές με αυτοσυγκράτηση αλλά νομίζω ότι πλέον μπορούμε να το δηλώνουμε ανοικτά για να μην καταντούμε και συνένοχοι. Ότι δηλαδή δυστυχώς η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων δεν επιθυμεί λύση, την οποιαδήποτε λύση. Αν δεν το αναγνωρίσουμε αυτό ως πραγματικότητα ανησυχώ ότι αυτή η πεποίθηση θα μεγαλώνει σαν επιδημία και τελικά θα κυριεύσει όλους μας. Όσο οι πολιτικοί μας δεν αντιμετωπίζουν αυτή την αλήθεια, τόσο μεγαλώνει μαζί και η ανικανότητά μας να λύσουμε το πρόβλημα.
Τρίτο συμπέρασμα; Το μοναδικό αισιόδοξο ίσως, είναι ότι υπάρχουν ακόμη κλειστά χαρτιά που μπορούμε ως ελληνοκυπριακή πλευρά να αξιοποιήσουμε για να ασκήσουμε πίεση, για να δημιουργήσουμε διεθνές ενδιαφέρον αλλά και για να δώσουμε ξανά ελπίδα στο εσωτερικό. Ένα από αυτά είναι ναι η Αμμόχωστος.
Η βουβή Αμμόχωστος που αυτονόητα συγκινεί όλους κάθε φορά που σιγοτραγουδάμε το τραγουδάω για μια πόλη, που «πουλά» ως ιδέα, ως επιχείρημα, ως μια από τις πιο παράλογες διαστάσεις της κατοχής, σ’ αυτή την πόλη πρέπει να στηριχτούμε και να δώσουμε περιεχόμενο στη συγκίνηση με συγκεκριμένη πρόταση συνδιαχείρισής της με την άλλη πλευρά.
Πάντως εγώ καρτερώ μέρα νύχτα όχι για να φυσήξει ο αέρας. Απ’ αυτούς φύσηξαν ήδη αρκετοί αλλά δεν τους πήραμε πρέφα. Περιμένω να ξυπνήσω μια μέρα και να ακούσω από το ραδιόφωνο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μιλά με ρεαλισμό για το κυπριακό απομυθοποιώντας τα συνθήματα και δίνοντας ουσία και περιεχόμενο στη λύση. Όταν ο Γλαύκος Κληρίδης έλεγε την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω δεν εννοούσε να λέμε όχι ώσπου να μην υπάρχει καμιά ελπίδα για επιστροφή. Εννοούσε να έχουμε τη σοφία να επιλέξουμε μεταξύ του μη χείρον βέλτιστο για να μεγαλώσουν ξανά στην Αμμόχωστο, στην Καρπασία, στην Κερύνεια, στη Μόρφου και παιδιά ελληνοκυπρίων.
Υ.Γ. Εκτός κι αν πάλι τα έχω καταλάβει όλα λάθος, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση πάω να ζωστώ τα βαρύγδουπα συνθήματα, τα ευχολόγια και τους ευσεβοποθισμούς και να καρτερώ τον αέρα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου