Η εβδομάδα ξεκίνησε με την ήττα του Αρχιεπισκόπου ο οποίος μη αντέχοντας το ρεζίλεμα που έπαθε από την αναπάντεχη συμμαχία των «αγίων» Λεμεσού και Κύκκου σκέφτηκε να στρέψει την προσοχή κάπου αλλού και έτσι στη συνέντευξη που έδωσε σε εβδομαδιαία εφημερίδα, δεν παρέλειψε να αποκαλύψει τους προσωπικούς του σχεδιασμούς για τις επόμενες Προεδρικές εκλογές.
Ευτυχώς που την επομένη βρέθηκε απέναντί του ένας πολιτικός αρχηγός ο οποίος του απάντησε όπως ακριβώς του άξιζε και τον τοποθέτησε στη θέση του. Μπροστά στη μαγκιά του τελευταίου, πήραν θάρρος και οι υπόλοιποι, ύψωσαν ανάστημα και του απάντησαν με ένα μεγαλοπρεπές ΟΧΙ. Πολιτική vs Εκκλησιαστική ηγεσία, 1-0.
Φυσικά αυτή είναι μια μικρή νίκη της κοσμικότητας του κράτους η οποία κατά καιρούς καταπατήθηκε βάναυσα από πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες και που προβλέπω ότι θα συνεχιστεί μέχρις ότου επιβληθούν θεσμικές αλλαγές που να διέπουν με αυστηρότητα τις σχέσεις κράτους – εκκλησίας όπως και τα οικονομικά της τελευταίας.
Αλλά δεν είμαι και τόσο αισιόδοξη. Εδώ μέχρι και υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι επεδίωξαν να έχουν συνάντηση με τον Προκαθήμενο για να του δώσουν τα διαπιστευτήριά τους και να πάρουν την «ευχή» του. Οπότε όσο η ευχή κρίνεται ως αναγκαία, δύσκολα θα κοπούν οι όποιες άλλες πολιτικές εξαρτήσεις.
Από την άλλη ίσως το παράδειγμα του βουλευτή Αντρέα Πιτσιλλίδη ο οποίος επίσης απασχόλησε έντονα τα ΜΜΕ εντός της εβδομάδας να αποτελεί ένα χρήσιμο παράδειγμα του πως καμιά φορά η ανάμειξη των εκκλησιαστικών με τα πολιτειακά μπορεί να αποδειχθεί μπούμερανγκ για τους κατέχοντες το άθλημα. Ο Αντρέας Πιτσιλλίδης θεολόγος και βουλευτής είναι λαμπρό παράδειγμα νέου και ταλαντούχου επιστήμονα ο οποίος με εργαλείο τη θρησκεία και τις τελετές της (μνημόσυνα, κηδείες, λειτουργίες, παρηγοριές) πέτυχε να γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής και αγαπητός σε μια μερίδα πολιτών και ψηφοφόρων με αποτέλεσμα τη γρήγορη ανάδειξή του στην πολιτική σκηνή και πρόσφατα στο βουλευτικό αξίωμα.
Το μέσο όμως που τον ανέδειξε του δημιούργησε και πρόβλημα. Επειδή όταν κάτι που πρέπει να ανήκει στην ιδιωτική σφαίρα του καθενός όπως η θρησκεία, εργαλειοποιείται για να υπηρετήσει πολιτικές επιδιώξεις, τότε, αναπόφευκτα αποκτάς και ως ακροατήριο εκείνο για το οποίο η θρησκεία επιβάλλει ένα συγκεκριμένο ηθικοπλαστικό θα έλεγα τρόπο συμπεριφοράς.
Με αυτό τον τρόπο ο κ. Πιτσιλλίδης έπεσε εύκολο θύμα μιας φήμης η οποία ενώ δε θα έπρεπε να απασχολήσει κανένα περισσότερο από μισή ώρα -εξάλλου πόσα και πόσα έχουν ακουστεί για δημόσια πρόσωπα- εν τούτοις στη δική του περίπτωση, η φήμη σε συνδυασμό με το πολιτικό-θρησκευτικό προφίλ που καλλιέργησε οδήγησε στον χλευασμό και τη συκοφαντία του.
Για να καταλήγουμε όμως, η διάσταση της παρανομίας ή όχι της οποιασδήποτε πράξης είναι υπόθεση της αστυνομίας να το κρίνει. Απαράβατη θέση αρχής είναι πως άλλο το πολιτικό και άλλο το προσωπικό. Στο προσωπικό καταφεύγουν όσοι στερούνται πολιτικών επιχειρημάτων. Κακώς οι αντίπαλοί του επέλεξαν να τον κτυπήσουν στη βάση των προσωπικών του επιλογών αλλά και ο ίδιος κακώς επέλεξε να πολιτευτεί στη βάση των προσωπικών του θρησκευτικών πεποιθήσεων επειδή έτσι έδωσε τροφή για να στραφεί ως μπούμερανγκ εναντίον του το ηθικοπλαστικό πλαίσιο που ο ίδιος καλλιέργησε.
Εφημερίδα Αλήθεια, Τρίτη Άποψη, 3 Δεκ. 2011
Ευτυχώς που την επομένη βρέθηκε απέναντί του ένας πολιτικός αρχηγός ο οποίος του απάντησε όπως ακριβώς του άξιζε και τον τοποθέτησε στη θέση του. Μπροστά στη μαγκιά του τελευταίου, πήραν θάρρος και οι υπόλοιποι, ύψωσαν ανάστημα και του απάντησαν με ένα μεγαλοπρεπές ΟΧΙ. Πολιτική vs Εκκλησιαστική ηγεσία, 1-0.
Φυσικά αυτή είναι μια μικρή νίκη της κοσμικότητας του κράτους η οποία κατά καιρούς καταπατήθηκε βάναυσα από πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες και που προβλέπω ότι θα συνεχιστεί μέχρις ότου επιβληθούν θεσμικές αλλαγές που να διέπουν με αυστηρότητα τις σχέσεις κράτους – εκκλησίας όπως και τα οικονομικά της τελευταίας.
Αλλά δεν είμαι και τόσο αισιόδοξη. Εδώ μέχρι και υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι επεδίωξαν να έχουν συνάντηση με τον Προκαθήμενο για να του δώσουν τα διαπιστευτήριά τους και να πάρουν την «ευχή» του. Οπότε όσο η ευχή κρίνεται ως αναγκαία, δύσκολα θα κοπούν οι όποιες άλλες πολιτικές εξαρτήσεις.
Από την άλλη ίσως το παράδειγμα του βουλευτή Αντρέα Πιτσιλλίδη ο οποίος επίσης απασχόλησε έντονα τα ΜΜΕ εντός της εβδομάδας να αποτελεί ένα χρήσιμο παράδειγμα του πως καμιά φορά η ανάμειξη των εκκλησιαστικών με τα πολιτειακά μπορεί να αποδειχθεί μπούμερανγκ για τους κατέχοντες το άθλημα. Ο Αντρέας Πιτσιλλίδης θεολόγος και βουλευτής είναι λαμπρό παράδειγμα νέου και ταλαντούχου επιστήμονα ο οποίος με εργαλείο τη θρησκεία και τις τελετές της (μνημόσυνα, κηδείες, λειτουργίες, παρηγοριές) πέτυχε να γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής και αγαπητός σε μια μερίδα πολιτών και ψηφοφόρων με αποτέλεσμα τη γρήγορη ανάδειξή του στην πολιτική σκηνή και πρόσφατα στο βουλευτικό αξίωμα.
Το μέσο όμως που τον ανέδειξε του δημιούργησε και πρόβλημα. Επειδή όταν κάτι που πρέπει να ανήκει στην ιδιωτική σφαίρα του καθενός όπως η θρησκεία, εργαλειοποιείται για να υπηρετήσει πολιτικές επιδιώξεις, τότε, αναπόφευκτα αποκτάς και ως ακροατήριο εκείνο για το οποίο η θρησκεία επιβάλλει ένα συγκεκριμένο ηθικοπλαστικό θα έλεγα τρόπο συμπεριφοράς.
Με αυτό τον τρόπο ο κ. Πιτσιλλίδης έπεσε εύκολο θύμα μιας φήμης η οποία ενώ δε θα έπρεπε να απασχολήσει κανένα περισσότερο από μισή ώρα -εξάλλου πόσα και πόσα έχουν ακουστεί για δημόσια πρόσωπα- εν τούτοις στη δική του περίπτωση, η φήμη σε συνδυασμό με το πολιτικό-θρησκευτικό προφίλ που καλλιέργησε οδήγησε στον χλευασμό και τη συκοφαντία του.
Για να καταλήγουμε όμως, η διάσταση της παρανομίας ή όχι της οποιασδήποτε πράξης είναι υπόθεση της αστυνομίας να το κρίνει. Απαράβατη θέση αρχής είναι πως άλλο το πολιτικό και άλλο το προσωπικό. Στο προσωπικό καταφεύγουν όσοι στερούνται πολιτικών επιχειρημάτων. Κακώς οι αντίπαλοί του επέλεξαν να τον κτυπήσουν στη βάση των προσωπικών του επιλογών αλλά και ο ίδιος κακώς επέλεξε να πολιτευτεί στη βάση των προσωπικών του θρησκευτικών πεποιθήσεων επειδή έτσι έδωσε τροφή για να στραφεί ως μπούμερανγκ εναντίον του το ηθικοπλαστικό πλαίσιο που ο ίδιος καλλιέργησε.
Εφημερίδα Αλήθεια, Τρίτη Άποψη, 3 Δεκ. 2011
Πολύ ωραίο άρθρο με χρήσιμα συμπεράσματα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι καιρός επιτέλους να ξυπνήσει ο Κυπραίος και να μην αφήνει να τον ποδηγετούν με μέσα όπως είναι η θρησκεία...στο όνομα της εκκλησίας έχουν γίνει τα μεγαλύτερα λάθη και εγκλήματα!
Δεν είναι αυτός με το ευαγγέλιο παραμάσχαλα που θα βοηθήσει τον τόπο, αλλά ο ικανός.
Η προσέγγισή σου ως προς το πρώτο σκέλος με βρίσκει σύμφωνο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌταν συσχετίζεις το περιστατικό Πιτσιλλίδη, μου αφήνεις μια αρνητική γεύση. Και δεν είμαι υπερασπιστής του Πιτσιλλίδη, όμως η προσέγγισή σου με βρίσκει αντίθετο. Ξεκίνησα να κάνω σχόλιο αλλά για να αποφύγω το σεντόνι, το έκανα ανάρτηση.