Ο πολιτικός πολιτισμός στο απόσπασμα

Oι εκλογές, λένε, αποτελούν την ιερότερη πράξη της Δημοκρατίας, η προεκλογική περίοδος όμως, μπορεί και να μετατραπεί στη χειρότερή της στιγμή… 

Αν ο Πρόεδρος με την άρον-άρον συνέντευξή του για την εσωτερική διακυβέρνηση επεδίωξε να δώσει το επίσημο σφύριγμα έναρξης της εκστρατείας, τελικά, το μόνο που πέτυχε ήταν να δημιουργήσει ένα κυκεώνα αρνητικών εντυπώσεων ο οποίος επισκίασε κάθε τυχόν σοβαρή πρόταση είχε καταθέσει. Έναν α-πολίτικο κυκεώνα που πλήγωσε την ποιότητα του πολιτικού μας πολιτισμού και που κατέβασε τον πήχη του προεκλογικού διαλόγου πάρα πολύ χαμηλά. 

Είναι πιστεύω καιρός να γίνει αντιληπτό ότι όταν συζητάμε για ποιότητα πολιτικού διαλόγου, αυτή δεν εξαντλείται στην καλή συμπεριφορά και την αυτονόητη ευγένεια μεταξύ των πολιτικών αντιπάλων αλλά αφορά κυρίως, τo βάθος της δημοκρατικότητας του κάθε πολιτευτή. Ο Δημήτρης Χριστόφιας θα πρέπει επιτέλους να κατανοήσει ότι στο πρόσωπό του εκπροσωπείται το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας και το κράτος συναποτελούμε όλοι μας, δεξιοί αριστεροί, κεντρώοι, ακραίοι, αναρχικοί. 

Αν θέλει να συμπεριφέρεται ως Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ με απόσπαση στο Προεδρικό, τότε, θα πρέπει να αναλάβει και την ευθύνη για σημαντικό μέρος της απαξίωσης που μπορεί να νιώθουν οι πολίτες απέναντι στον προεδρικό θεσμό. Αν τα βιώματά και οι εμπειρίες του Προέδρου δεν του επιτρέπουν να λειτουργεί με δημοκρατικότητα και πολιτική σοφία, τότε, ο πολιτικός μας πολιτισμός χρειάζεται πάρα πολλή προσπάθεια από νουνεχείς πολιτικούς για να αποκτήσει επίπεδο. 

Για να είμαστε όμως συγκεκριμένοι, τρία παραδείγματα φανερώνουν την εγγενή αδυναμία του ιδίου του Προέδρου να διαχειριστεί με τρόπο σοφό τη διαφωνία. Το πρώτο αφορούσε την απόφαση να συλληφθούν τρία μέλη της ακραίας και παρακμιακής οργάνωσης του ΕΛΑΜ, επειδή φώναξαν το γνωστό σύνθημα «Χριστόφια, Προδότη, Καταδότη». Δε θα σχολιάσω κατά πόσο νομικά η δημόσια εξύβριση αποτελεί παράπτωμα. Σαφώς και αποτελεί, πέρα από αυτό όμως, αναμένω από τον Πρόεδρο μιας Δυτικής Δημοκρατίας να λειτουργεί πρώτα πολιτικά, με ανωτερότητα και όχι με εκδικητικότητα, να λειτουργεί με σοφία και με τρόπο που να μην δυναμιτίζει το κλίμα με αχρείαστη επίδειξη δύναμης.

Το δεύτερο παράδειγμα αφορά τη συνέντευξη τύπου στην οποία σαν κλαψιάρικο παιδί επιτέθηκε στον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, ένα ανεξάρτητο θεσμό και σε ένα ανεξάρτητο παγκύπριο τηλεοπτικό σταθμό.  Η πρώτη επίθεση μάλλον κατευθυνόταν από την ανάγκη να φταίξει κάποιος άλλος, από την πολιτική αδυναμία να ανταποκριθεί με επάρκεια επιχειρημάτων απέναντι στην κριτική της αντιπολίτευσης για τους χειρισμούς του στα θέματα οικονομίας. Ενώ η δεύτερη επίθεση από καθαρή έλλειψη ελέγχου των προσωπικών του συναισθημάτων. 

Φυσικά εκείνο το οποίο στράγγισε κάθε ρανίδα πολιτικού πολιτισμού που είχε απομείνει ήταν η απόφασή του να δημιουργήσει την «περιρρέουσα των ανεργιακών επιδομάτων». Ο Δημήτρης Χριστόφιας δημιούργησε μόνος του ένα πολιτικό τσουνάμι το οποίο συμπαρέσυρε σχεδόν ολόκληρη την πολιτική ζωή του τόπου με πρώτον τον ίδιο.

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα μιλά ο Πρόεδρος για την περιβόητη ενότητα χρειάζεται κάποιος να του διευκρινίσει ότι η ενότητα δε συνίσταται στη διαγραφή ή ελάττωση των διαφωνιών, ούτε σε μια ψευδεπίγραφη ευγένεια, συνίσταται όμως στην ανοχή προς την αντίθετη άποψη, στην πολιτική συνέπεια, στον δημιουργικό διάλογο και κυρίως, στο πολιτικό επίπεδο των πολιτικών μας και κατά συνέπεια της πολιτικής μας ζωής.