Question: Did they discuss anything specifically on citizenship, did Mr Eroglu present proposals, or were there proposals from both sides?
Mrs Buttenheim: Both sides set out their basic principles on the subject.
(από δηλώσεις της Ειδικής Απεσταλμένης του ΟΗΕ, 9 Μαρτίου 2011)
Η πιο πάνω δήλωση έγινε μετά τη λήξη της 99ης συνάντησης του κ. Χριστόφια με τον κ. Έρογλου. Την περασμένη Παρασκευή συμπλήρωσαν αισίως τις εκατόν. Από τις 21 Μαρτίου το 2008 που οι δύο ηγέτες συμφωνούσαν να επαναρχίσουν τις συνομιλίες μέχρι και τις 18 Μαρτίου 2011, στο πλαίσιο των διμερών συνομιλιών πραγματοποιήθηκαν 100 συναντήσεις δίχως να γεφυρωθεί το χάσμα σε οποιοδήποτε από τα καυτά θέματα όπως το εδαφικό, το περιουσιακό ή τις εγγυήσεις.
Αν προβούμε σε μια αξιολόγηση της μέχρι τώρα διαχείρισης του εθνικού ζητήματος από την κυβέρνηση Χριστόφια μέσα από την ακολουθούμενη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, πιστεύω πως εύκολα θα καταλήξουμε σε ορισμένα κεντρικά συμπεράσματα.
Πρώτο συμπέρασμα: Μετά τη συμπλήρωση 100 συναντήσεων ανάμεσα στους ηγέτες των δύο κοινοτήτων, ο Πρόεδρος παραμένει παγιδευμένος στην αυτοδέσμευσή του για μια κυπριακής ιδιοκτησίας λύσης. Φοβούμενος ότι τυχόν αλλαγή της διαδικασίας μπορεί να οδηγήσει το ΔΗ.ΚΟ. στην πόρτα της εξόδου από την κυβέρνηση, ο πρόεδρος Χριστόφιας, επιμένει να παραμένει σε μια ατέρμονη και ατελέσφορη, όπως προκύπτει από το αποτέλεσμα, διαδικασία.
Δεύτερο συμπέρασμα: Το εύηχο, «Λύση από τους Κύπριους για τους Κύπριους», στα αυτιά ενός λαού ο οποίος έχει συνηθίσει να ακούει – και να προσλαμβάνει – ξένα συμφέροντα που επιβουλεύονται το δίκαιό του, γίνεται πλέον σαφές ότι, πέραν από σύνθημα, παραμένει ένα αδιέξοδο διάβημα στερούμενο οποιασδήποτε θετικής προοπτικής το οποίο, μάλιστα, επιτρέπει στην Τουρκία να σφυρίζει αδιάφορα για τη συνεχιζόμενη κατοχή.
Τρίτο συμπέρασμα: Τρία χρόνια μετά την ανάληψη της Προεδρίας, ο Δημήτρης Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ συνεχίζουν να παρουσιάζουν αδυναμία κατανόησης των διεθνών συσχετισμών. Ο ευρωσκεπτικισμός τους και ο ιδεολογικά εγγενής αντι-δυτικισμός τους, τους αφαιρεί, εκ προοιμίου, τη δυνατότητα να εμπλέξουν έξυπνα και αποτελεσματικά την Ευρωπαϊκή Ένωση στη διαδικασία επίλυσης του κυπριακού. Η Κυπριακή Δημοκρατία επί της παρούσας διακυβέρνησης έχει ουσιαστικά απολέσει το συγκριτικό πλεονέκτημα μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έναντι της Τουρκίας. Η κυβερνητική ρητορική έχει παραμείνει προσκολλημένη σε συνθήματα διεθνοποίησης του κυπριακού, ακολουθώντας μια αλλοπρόσαλλη εξωτερική πολιτική η οποία στηρίζεται κυρίως στην αντίληψη «μπροστά τους φίλοι τους, πίσω τους εχθροί τους». Αρκεί μόνο να θυμηθούμε την επίσκεψη της «καπιταλίστριας» Μέργκελ στην Κύπρο, ή την πρόσφατη επίσκεψη Χριστόφια στον θα-ΝΑΤΟικό εταίρο Ισραήλ.
Τελικό συμπέρασμα και πιο απαισιόδοξο για την τελευταία γενιά προσφύγων αλλά και για τις επόμενες γενιές για τις οποίες η μη συμφωνημένη διχοτόμηση φαντάζει όσο ποτέ προηγουμένως ως ένα αναπόφευκτο γεγονός, είναι ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο για το μέλλον. Φορώντας, τη μια μέρα, το κοστούμι του απορριπτισμού για να αντιμετωπίσει κάθε σοβαρή εισήγηση που καταθέτει ο ΔΗΣΥ για έξοδο από το αδιέξοδο, και, την επόμενη μέρα, αυτό του κυπριωτισμού για να συσπειρώσει τους δικούς του οπαδούς, επιχειρεί να ισορροπήσει με τα δύο πόδια σε δύο διαφορετικές σχεδίες οι οποίες συνεχώς αποκλίνουν μεταξύ τους. Ποιο προβλέπω να είναι το αποτέλεσμα … δε χρειάζεται νομίζω να το περιγράψω.
Καλή και παραγωγική εκατοστή-πρώτη συνάντηση…
Mrs Buttenheim: Both sides set out their basic principles on the subject.
(από δηλώσεις της Ειδικής Απεσταλμένης του ΟΗΕ, 9 Μαρτίου 2011)
Η πιο πάνω δήλωση έγινε μετά τη λήξη της 99ης συνάντησης του κ. Χριστόφια με τον κ. Έρογλου. Την περασμένη Παρασκευή συμπλήρωσαν αισίως τις εκατόν. Από τις 21 Μαρτίου το 2008 που οι δύο ηγέτες συμφωνούσαν να επαναρχίσουν τις συνομιλίες μέχρι και τις 18 Μαρτίου 2011, στο πλαίσιο των διμερών συνομιλιών πραγματοποιήθηκαν 100 συναντήσεις δίχως να γεφυρωθεί το χάσμα σε οποιοδήποτε από τα καυτά θέματα όπως το εδαφικό, το περιουσιακό ή τις εγγυήσεις.
Αν προβούμε σε μια αξιολόγηση της μέχρι τώρα διαχείρισης του εθνικού ζητήματος από την κυβέρνηση Χριστόφια μέσα από την ακολουθούμενη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, πιστεύω πως εύκολα θα καταλήξουμε σε ορισμένα κεντρικά συμπεράσματα.
Πρώτο συμπέρασμα: Μετά τη συμπλήρωση 100 συναντήσεων ανάμεσα στους ηγέτες των δύο κοινοτήτων, ο Πρόεδρος παραμένει παγιδευμένος στην αυτοδέσμευσή του για μια κυπριακής ιδιοκτησίας λύσης. Φοβούμενος ότι τυχόν αλλαγή της διαδικασίας μπορεί να οδηγήσει το ΔΗ.ΚΟ. στην πόρτα της εξόδου από την κυβέρνηση, ο πρόεδρος Χριστόφιας, επιμένει να παραμένει σε μια ατέρμονη και ατελέσφορη, όπως προκύπτει από το αποτέλεσμα, διαδικασία.
Δεύτερο συμπέρασμα: Το εύηχο, «Λύση από τους Κύπριους για τους Κύπριους», στα αυτιά ενός λαού ο οποίος έχει συνηθίσει να ακούει – και να προσλαμβάνει – ξένα συμφέροντα που επιβουλεύονται το δίκαιό του, γίνεται πλέον σαφές ότι, πέραν από σύνθημα, παραμένει ένα αδιέξοδο διάβημα στερούμενο οποιασδήποτε θετικής προοπτικής το οποίο, μάλιστα, επιτρέπει στην Τουρκία να σφυρίζει αδιάφορα για τη συνεχιζόμενη κατοχή.
Τρίτο συμπέρασμα: Τρία χρόνια μετά την ανάληψη της Προεδρίας, ο Δημήτρης Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ συνεχίζουν να παρουσιάζουν αδυναμία κατανόησης των διεθνών συσχετισμών. Ο ευρωσκεπτικισμός τους και ο ιδεολογικά εγγενής αντι-δυτικισμός τους, τους αφαιρεί, εκ προοιμίου, τη δυνατότητα να εμπλέξουν έξυπνα και αποτελεσματικά την Ευρωπαϊκή Ένωση στη διαδικασία επίλυσης του κυπριακού. Η Κυπριακή Δημοκρατία επί της παρούσας διακυβέρνησης έχει ουσιαστικά απολέσει το συγκριτικό πλεονέκτημα μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έναντι της Τουρκίας. Η κυβερνητική ρητορική έχει παραμείνει προσκολλημένη σε συνθήματα διεθνοποίησης του κυπριακού, ακολουθώντας μια αλλοπρόσαλλη εξωτερική πολιτική η οποία στηρίζεται κυρίως στην αντίληψη «μπροστά τους φίλοι τους, πίσω τους εχθροί τους». Αρκεί μόνο να θυμηθούμε την επίσκεψη της «καπιταλίστριας» Μέργκελ στην Κύπρο, ή την πρόσφατη επίσκεψη Χριστόφια στον θα-ΝΑΤΟικό εταίρο Ισραήλ.
Τελικό συμπέρασμα και πιο απαισιόδοξο για την τελευταία γενιά προσφύγων αλλά και για τις επόμενες γενιές για τις οποίες η μη συμφωνημένη διχοτόμηση φαντάζει όσο ποτέ προηγουμένως ως ένα αναπόφευκτο γεγονός, είναι ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο για το μέλλον. Φορώντας, τη μια μέρα, το κοστούμι του απορριπτισμού για να αντιμετωπίσει κάθε σοβαρή εισήγηση που καταθέτει ο ΔΗΣΥ για έξοδο από το αδιέξοδο, και, την επόμενη μέρα, αυτό του κυπριωτισμού για να συσπειρώσει τους δικούς του οπαδούς, επιχειρεί να ισορροπήσει με τα δύο πόδια σε δύο διαφορετικές σχεδίες οι οποίες συνεχώς αποκλίνουν μεταξύ τους. Ποιο προβλέπω να είναι το αποτέλεσμα … δε χρειάζεται νομίζω να το περιγράψω.
Καλή και παραγωγική εκατοστή-πρώτη συνάντηση…
Καλημέρα Ξένια. Σε παραπέμπω στην τελευταία μου ανάρτηση που γράφτηκε με αφορμή την τελευταία δική σου :)
ΑπάντησηΔιαγραφή