Βάζουμε επίθετα επειδή θέλουμε να απομακρύνουμε το ουσιαστικό...

Σας ζητώ να σκεφτούμε κάτι μαζί. Γιατί πολλές φορές νιώθω σαν εξωγήινη σ’ αυτή την πόλη και σ’ αυτήν τη χώρα. Σας καλώ να σκεφτείτε δυνατά ότι σήμερα, πριν μερικές ώρες, σ’ αυτή την πόλη, σ’ αυτή που στεκόμαστε τώρα εδώ όλοι μαζί, στη Λευκωσία έγινε μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έγιναν ποτέ στην Κύπρο. Η μισή πόλη γράφει ιστορία και η υπόλοιπή μισή συνεχίζει την καθημερινότητά της απερίσπαστη. Τίποτα δεν την διαταράσσει.


Φίλες και φίλοι,

Ονομάζομαι Ξένια Κωνσταντίνου και ανήκω στην μεταπολεμική γενιά. Στη γενιά εκείνη που γεννήθηκε και μεγάλωσε το ‘80 την περίοδο του οικονομικού θαύματος και της τουριστικής έκρηξης. Την περίοδο των μεγάλων μαθητικών διαδηλώσεων στα οδοφράγματα, την περίοδο του «Οι γυναίκες Επιστρέφουν».

Μεγαλώσαμε με το «Δε Ξεχνώ» στα τετράδια και στα σέλοτεξ, με το μίσος ενάντια στους κακούς τούρκους, -τουρκοκύπριοι δεν υπήρχαν-, με την αποσιωποίηση του τι υπάρχει μερικά μέτρα πιο κάτω από το σπίτι μας. Με έτοιμο εθνικό ύμνο και επέτειο της Ανεξαρτησίας και με την κίβδηλη εντύπωση ότι αυτά ίσχυαν πάντα. Μεγαλώσαμε με μισή ιστορία, με αβίωτες μνήμες κατεχομένων εδαφών και με τους πολιτικούς να φωνάζουν «όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους».

Μεγαλώσαμε με πόνο, θυμό, αδικία και συνθήματα. Συναισθήματα τα οποία καταλάγιασαν και τα οποία μάλλον αφήνουν αδιάφορη τη νέα γενιά.

Σήμερα όμως τρεις δεκαετίες μετά είμαι πολύ θυμωμένη επειδή ενώ έχουν καταρρεύσει όλοι οι μύθοι, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ενώ τα οδοφράγματα έχουν ανοίξει, ζούμε όπως που να είναι κλειστά, ενώ έχουμε γνωρίσει ο ένας τον άλλον, προσποιούμαστε ότι δεν είδε κανείς τίποτα!

Είμαι θυμωμένη επειδή ο Πρόεδρος που υποτίθεται ότι επιδιώκει λύση από τους κύπριους για τους κύπριους, δε βρήκε σήμερα τη δύναμη να καλέσει τους μισούς κύπριους να ενωθούν με τους άλλους μισούς. Γι’ αυτό δε μπορώ ξανά να ακούσω για επετειακές αντικατοχικές εκδηλώσεις, ούτε για πορείες του ΕΛΑΜ εναντίον δήθεν της Τουρκίας, ούτε για δικοινοτικές εκδρομές στα χιόνια!

Λυπάμαι που βγάζω τον θυμό μου σ’ εσάς που είμαι βέβαιη πως νιώθετε τα ίδια που βιώνω κ εγώ, αλλά, σας καλώ όλους και όλες αν και είμαστε μειοψηφία και θα είμαστε πάντοτε ότι και να συμβεί, με όσο κουράγιο μας έχει απομείνει τον θυμό μας, τον θυμό σας να τον μετατρέψετε σε δύναμη, σε θυμό δημιουργικό, σε θυμό που δεν ασκεί απλά κριτική αλλά και που σκέφτεται πώς να αλλάξει τα πράγματα.

Εξάλλου ποιος το έλεγε το 2003 ότι θα άνοιγαν τα οδοφράγματα; Ποιος μας το έλεγε ότι θα είχαμε το 2004 συνολικό σχέδιο επίλυσης του κυπριακού μπροστά μας; Ποιος μας το έλεγε μετά την καταψήφισή του από τους ελληνοκύπριους ότι το 2011 οι τουρκοκύπριοι θα ήταν και πάλι στους δρόμους να διαδηλώνουν εναντίον της Τουρκίας;

Ποιος θα το έλεγε ότι η απόγνωση που ένιωσε ένας μικροπωλητής στην Τύνιδα από μια αυθαίρετη κίνηση της αστυνομίας, μια από τις εκατοντάδες που γίνονταν καθημερινά και ο αυτοπυρπολισμός του θα πυροδοτούσε τη μεγαλύτερη λαϊκή εξέγερση που βίωσε ποτέ ο αραβικός κόσμος.

Φίλες και φίλοι, εραστές της αισιοδοξίας και της ειρήνης,

Πριν τις κινητοποιήσεις των τουρκοκυπρίων προσωπικά είχα χάσει κάθε ελπίδα, θεώρησα ότι το κυπριακό είχε ουσιαστικά κλείσει και ότι χάθηκε κάθε παράθυρο αισιοδοξίας.

Σήμερα δεν πιστεύω το ίδιο, όπως το 2003 οι τουρκοκύπριοι μας έδωσαν ελπίδα έτσι και σήμερα την αναπτερώνουν και πάλι. Αλλά αν το 2003 ήμασταν πολύ ανοργάνωτοι, πολύ ξένοι μεταξύ μας και πολύ φοβισμένοι για να αντισταθούμε στον φοβικό και παράλογο λόγο και ανακοινώσεις τις τότε κυβέρνησης, σήμερα ας τολμήσουμε!

Δεν έχουμε άλλη ευκαιρία! Και για να έχει πραγματικό νόημα η κίνησή μας, την επόμενη φορά ας μη συναντηθούμε στη Λήδρας, ας πάμε έξω από το Προεδρικό και τη Βουλή. Έξω από τα οικήματα των κομμάτων. Εκεί που θα βγουν αύριο να μας μιλήσουν για την λύση με 6 επίθετα ο καθένας.

Δίκαιη, βιώσιμη, λειτουργική, ευρωπαϊκή, με σωστό περιεχόμενο, διζωνική ότι νάναι.

Βάζουμε επίθετα επειδή θέλουμε να απομακρύνουμε το ουσιαστικό. Το ουσιαστικό είναι η λύση! Αλλά για να πετύχουμε τη λύση πρέπει πρώτα οι κύπριοι να τη θέλουν πραγματικά.

Σας ευχαριστώ.