Αγάλι αγάλι... *

Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι. Η λαϊκή θυμοσοφία βρίσκει απόλυτη έκφραση στον τρόπο με τον οποίο η κυπριακή κοινωνία έφτασε στο σημείο να μη μπορεί να συζητήσει νηφάλια οποιοδήποτε ζήτημα αφορά θέματα μετανάστευσης ή πολιτικών προσφύγων. Ο ξενοφοβικός λόγος, αργά αλλά σταθερά, τα τελευταία χρόνια, γίνεται όλο και πιο δυνατός, διεισδύοντας μέσα από έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ σε κάθε σπίτι. Οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές και η ανάγκη ορισμένων για γρήγορη συγκομιδή ψήφων, εντείνουν την αυξανόμενη προκατάληψή, το φόβο και την απόρριψη στο ευκολότερο στόχο. Έτσι οι πολιτικοί πρόσφυγες και οι αιτούντες πολιτικό άσυλο, στη βάση διεθνών συμβάσεων στις οποίες η Κύπρος έχει συμβληθεί, εξομοιώνονται και ταυτίζονται με τις έννοιες «λαθρομετανάστες» ή «παράνομοι μετανάστες».


Καταλήξαμε σήμερα να θεωρείται δεδομένο πως η μεγάλη συγκέντρωση πολιτικών προσφύγων στην Κύπρο (και γενικότερα ξένων) οι οποίοι παρασιτούν σε βάρος μας ότι αποτελεί ουσιαστική απειλή τόσο για την υλική όσο και για την ηθική μας εξόντωση. Κατά την άποψή μου οι πολιτικοί εκείνοι που δημόσια ισχυρίζονται τα πιο πάνω θα πρέπει να θεωρηθούν ως οι ηθικοί αυτουργοί των όσων συμβαίνουν. Δηλαδή ότι υποκινούν το μίσος και τον ρατσισμό. Επειδή είναι λογικό όταν κάποιος σου επαναλαμβάνει νύχτα μέρα πως αύριο θα έρθει στο σπίτι σου κάποιος για να σε ληστέψει εφόσον εκπαιδευτεί από τον εχθρό σου, ότι κατά πάσα πιθανότητα πολλοί θα σκεφτούν να κτυπήσουν όποιον πλησιάσει την πόρτα τους εκείνη την ημέρα.

Για να προχωρήσουμε όμως σε μια σοβαρή ανάλυση, πρέπει κατά την άποψή μου να γίνει σαφές ότι το ζήτημα της μετανάστευσης δεν είναι κυπριακό φαινόμενο. Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες που θεωρούνται ως εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης αντιμετωπίζουν, λίγο ως πολύ, παρόμοιας φύσης καταστάσεις και τροχοδρομούν, όπως και εμείς, πολιτικές άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο επιτυχημένες.

Η μεταναστευτική πολιτική που εφαρμόζεται στην Κύπρο είναι όντως αποσπασματική. Αδιαμφισβήτητα έχει αρκετά προβλήματα και, ως εκ τούτου, πολλά περιθώρια, για να βελτιωθεί. Κύριο της μειονέκτημα είναι πως από την πολιτική που εφαρμόζεται μέχρι στιγμής, τουλάχιστον για τους πολιτικούς πρόσφυγες, απουσιάζει εντελώς το κίνητρο για εργασία, καθώς, τυχόν εξεύρεση εργασίας, σημαίνει αυτόματη αποκοπή των επιδομάτων και μικρότερο εισόδημα. Δεν υπάρχει επίσης κανένας σχεδιασμός για αποσυμφόρηση των περιοχών στις οποίες έχουν μαζευτεί μετανάστες και αιτητές πολιτικού ασύλου, ούτε και εφαρμόζονται οποιαδήποτε προγράμματα σε συνεργασία με τις τοπικές κοινωνίες και ΜΚΟ για ένταξή τους στο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι της Κύπρου.

Ταυτόχρονα, ως Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να εντείνουμε την προσπάθειά μας προκειμένου θέματα και ζητήματα που προκύπτουν σε σχέση με τη μεγάλη ροή μεταναστών, με ή χωρίς έγγραφα, και αιτητών πολιτικού ασύλου προς την Ε.Ε. να αντιμετωπιστούν στη βάση της Αρχής της Αλληλεγγύης μεταξύ των ευρωπαίων εταίρων. Θα πρέπει να επιμένουμε και ενόψει της Κυπριακής Προεδρίας, ότι το μεταναστατευτικό και τα όσα προβλήματα ή ζητήματα προκύπτουν από αυτό θα πρέπει να τυγχάνουν συν-διαχείρισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο αντί να παραμένει μόνο στους ώμους των χωρών υποδοχής.

Σίγουρα το επεισόδιο στο λύκειο της Βεργίνας δε θα είναι το τελευταίο, το ζήτημα είναι πως θα αντιδράσουμε στο επόμενο. Ο πλέον ανέξοδος δρόμος, μας οδηγεί όλους σε μαζικές και παράλληλα, σουρεαλιστικές πορείες με σύμβολα, σημαίες και πανό και κύρια απαίτηση το μη υλοποιήσιμο: να φύγουν όλοι οι ξένοι από την Κύπρο.

Ο δύσκολος δρόμος αλλά και ο πλέον επωφελής για το μέλλον της πατρίδας μας και των παιδιών μας είναι ο δρόμος της νηφαλιότητας, της ορθολογικής διαπραγμάτευσης του θέματος, της ολοκληρωμένης διερεύνησης των όποιων προβλημάτων προκύπτουν και τα οποία αντιμετωπίζουμε, όλοι, Κύπριοι και μη Κύπριοι, που ζούμε σε αυτή τη χώρα.