Πότε ο ρατσισμός γίνεται μόδα

Όλη η Κύπρος είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει και να θαυμάσει την εβδομάδα που μας πέρασε το ρεσιτάλ που έδωσε σε βραδινές και πρωινές εκπομπές ο βουλευτής του ΔΗΚΟ κ. Ζ. Κουλίας με αφορμή τα επεισόδια που εξελίχτηκαν στη Λάρνακα στις 5 Νοεμβρίου.


Ο κ. Κουλίας σε όλες του τις εμφανίσεις επιχείρησε από τη μια να θυματοποιήσει τον εαυτό του, ως τον ήρωα ο οποίος δέχεται επιθέσεις από αριστερούς, μετανάστες και αναρχικούς επειδή λέει τα πράγματα «με το όνομά τους» και από την άλλη, μέσα στην τρικυμία του λόγου του άφηνε καθαρά ρατσιστικά σχόλια για να είναι σίγουρος ότι θα γινόταν αρεστός σε μια μεγάλη μερίδα πολιτών -ή καλύτερα πλειοψηφία συμπολιτών μας- οι οποίοι μπορεί να μην ταυτίζονται ακριβώς μαζί του αλλά κουνούν καταφατικά το κεφάλι συμφωνώντας με το κεντρικό επιχείρημα. Ότι δηλαδή επιτέλους κάτι πρέπει να γίνει με την αύξηση των ξένων στη χώρα μας.

Παρακολουθώντας κριτικά τον βουλευτή και τις τοποθετήσεις του, τείνω να θεωρώ ότι όντως δεν είναι ρατσιστής με άποψη. Είναι κυρίως λαϊκιστής με ταλέντο. Λαϊκιστής είναι αυτός που υποστηρίζει έντονα αυτό που η πλειοψηφία επιθυμεί να ακούσει με στόχο να γίνει γρήγορα και άμεσα αρεστός. Τέτοιους αντιπροσώπους θα έχουμε πάντοτε, τους έχει η κάθε κοινωνία και τους συναντάς με διαφορετικά ιδεολογικά καπέλα.

Πότε όμως ο ρατσισμός γίνεται μόδα; Πότε γίνεται κυρίαρχη ιδεολογία στον πολιτικό διάλογο και στις συνειδήσεις των πολιτών; Νομίζω ότι αυτό που όντως δίνει τροφή στον ρατσισμό δεν είναι η γραφικότητα με την οποία μπορεί να τοποθετείται ένας «ακραίος», θεωρώ ότι τροφή στο ρατσισμό δίνει κυρίως η σιωπή των «σοβαρών». Η ακόμη χειρότερα η λογική των «ίσων αποστάσεων».

Η απολιτίκ στάση είναι χειρότερη από τη ρατσιστική και το απολιτίκ φανερώνει και συντηρητισμό. Ο πολιτικός εκείνος ο οποίος έχει αντίθετη άποψη από τον κυρίαρχο ρατσιστικό λόγο εάν επιλέξει να μην τοποθετηθεί, τότε υποκλίνεται στο λαϊκισμό του γραφικού. Η ιστορία των επεισοδίων της 5ης Νοεμβρίου και οι συζητήσεις που ακολούθησαν αποδεικνύουν ότι πολύ λίγοι εώς και ελάχιστοι εκλελεγμένοι εκπρόσωποι μας έχουν το πολιτικό ανάστημα να υποστηρίξουν μια αντι-δημοφιλή άποψη.

Θέλω να ελπίζω όμως ότι σε ένα υγιές πολιτικό σύστημα κερδίζει η συνέπεια, τα επιχειρήματα και η σοβαρότητα. Αν θέλουμε κάποτε η κοινωνία, η οικονομία και το πολιτικό μας σύστημα να προοδεύουν, τότε, δε μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι σε κάθε κοινωνία τα εξιλαστήρια θύματα είναι σχεδόν πάντοτε «οι ξένοι, οι άλλοι, οι διαφορετικοί», επειδή, αποτελούν την εύκολη λύση. Δεν ψηφίζουν, δεν είναι οργανωμένοι, δεν έχουν «πολιτική εκπροσώπηση». Αλλά ας σκεφτούμε, αυτό είναι πραγματικά το μεγάλο πρόβλημα της κοινωνίας μας; Ή μήπως τελικά αυτές οι ομάδες πληθυσμού αποτελούν τον άσσο στο μανίκι του κάθε λαϊκιστή; Το εύκολο θέμα το οποίο μπορεί να επανεκλέξει βουλευτές, προσφέροντάς τους ένα πυροτέχνημα μαζικής δημόσιας προβολής; Η κοινωνία μας τελικά κινδυνεύει από τους κοινοτικούς εργάτες ή εργάτες τρίτων χωρών (εγγεγραμμένους ή μη) ή κινδυνεύει περισσότερο από αυτούς που κάνουν τον ρατσισμό μόδα για να συνεχίσουν να τρώνε με χρυσά κουτάλια και να διαιωνίζουν ένα πολιτικό σύστημα διαφθοράς;