Σχολιάζοντας την απαξίωση της πολιτικής

Συνέντευξη Εφημ. Πολίτης
στη Γιώτα Χ' Κώστα

1. Σχετικά με τα αποτελέσματα του ευρωβαρόμετρου οι πολίτες απάντησαν σε ποσοστό 90% ότι δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς. Ποια η δική σας άποψη για τους λόγους που οδηγούν στην τόσο μεγάλη απαξίωση; Ειδικότερα μετά και την απόρριψη του νομοσχεδίου που αφορούσε στην οριζόντια ψηφοφορία

Οι λόγοι είναι προφανείς. Δυστυχώς και στο πρόσφατο παρελθόν στελέχη όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών χώρων έχουν διασυνδεθεί (δίκαια ή άδικα) με φαινόμενα διαπλοκής, διαφθοράς ή προνομιακής μεταχείρισης και δυστυχώς αυτό αμαυρώνει σε μεγάλο βαθμό την ευρύτερη εικόνα της πολιτικής ζωής. Η οριζόντια ψηφοφορία θα αποτελούσε οπωσδήποτε ένα ουσιαστικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά δυστυχώς κάποιοι σκέφτηκαν πολύ μυωπικά και το καταψήφισαν.

Βεβαίως η απαξίωση έναντι της πολιτικής δεν είναι κυπριακό φαινόμενο. Είναι κάτι που παρατηρούμε σε όλο τον δυτικό κόσμο εκείνο όμως που πρέπει να προβληματίσει σοβαρά τον κάθε ένα και την κάθε μία είναι ότι η μη ενασχόληση των πολιτών με την πολιτική και η απαξίωση της σε ένα μόνο καταλήγει κι αυτό το έχουμε δει να συμβαίνει σε χώρες με πολύ μεγαλύτερη πολιτική παράδοση από τη δική μας. Η μη ενασχόληση καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια στην άνοδο λαϊκιστών και ακραίων πολιτικών κινημάτων και στο τέλος της ημέρας τις κακές πολιτικές ηγεσίες καταλήγουν να πληρώνουν πάντοτε οι ίδιοι οι πολίτες.

2. Τι πιστεύετε ότι δημιουργεί αυτή την τόσο μεγάλη απαξίωση ανάμεσα στους πολίτες και τα πολιτικά κόμματα; Είναι κάτι που σαφέστατα δεν τιμά ούτε τα ίδια τα κόμματα.

Δυστυχώς επικρατεί τα τελευταία χρόνια η γενικευμένη αντίληψη ότι τα πολιτικά κόμματα δεν είναι πλέον «χρήσιμα». Μια αντίληψη εσφαλμένη αλλά και επικίνδυνη κατά τη δική μου άποψη η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι ένα  σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας θεωρεί πως τα κόμματα δεν αποτελούν σύγχρονες μορφές διεκδίκησης. Επειδή δυστυχώς οι κομματικές πρακτικές, οι κομματικές συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις δεν είναι ελκυστικές για τον μέσο πολίτη και γι’ αυτό χρειάζεται μια μεγάλη ανασυγκρότηση.

Βεβαίως, υπάρχει και μια άλλη μερίδα η οποία θεωρεί ότι τα κόμματα δεν είναι πλέον χρήσιμα επειδή δε μπορούν πλέον να «εξυπηρετήσουν» τους ψηφοφόρους τους όπως έκαναν παλαιότερα. Υπάρχει δηλαδή μια μερίδα η οποία είναι απογοητευμένη από τη μη συνέχιση της παλιάς «καλής» κομματοκρατίας άσχετο αν φωνάζει εναντίον της. Αυτό όμως είναι ζήτημα κουλτούρας και προπάντων είναι ζήτημα αλλαγής των πολιτικών προτύπων και της σχέσης πολίτη-πολιτικού.

3. Τι πρέπει να γίνει από μέρους των κομμάτων για να αλλάξει αυτή η απογοητευτική εικόνα;

Πρωτίστως χρειάζεται ιδεολογική συγκρότηση. Ο σημερινός μορφωμένος, ανεξάρτητος και απαιτητικός πολίτης χρειάζεται ένα συγκροτημένο ιδεολογικό αφήγημα που να συμβαδίζει με τη σύγχρονη ζωή και τα σύγχρονα διλήμματα στηριγμένο σε αρχές και αξίες. Για να νιώσει κάποιος ότι ασπάζεται συνειδητά και αυτόβουλα μία ιδεολογία πρέπει να νιώσει περήφανος γι’ αυτό που εκπροσωπεί ο πολιτικός χώρος στον οποίο θα επιλέξει να ανήκει.

Επιπλέον τα πολιτικά κόμματα και οι πολιτικές ηγεσίες πρέπει να κατανοήσουν ότι η σχέση του πολίτη και του πολιτικού οφείλει και πρέπει να είναι ισότιμη και ο σεβασμός αμοιβαίος. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε ανοικτά κόμματα και όσο το δυνατόν περισσότερο ανοικτές εκλογικές διαδικασίες. Οι κατάλογοι μελών, οι κομματικές συνδρομές κλπ είναι πρακτικές άλλων εποχών. Η κοινωνία σήμερα επιζητεί διαφάνεια, προτάσεις σύγχρονες και εφικτές, αποδοτικότητα, ρήξη με κατεστημένα συμφέροντα, προτάσεις για βελτίωση και απλοποίηση της ποιότητας της ζωής των πολιτών και προπάντων νομίζω ότι η κοινωνία επιζητεί ενσυναίσθηση από τις πολιτικές ηγεσίες.

Τέλος, οι πολιτικές ηγεσίες για να ανακτήσουν το χαμένο τους κύρος οφείλουν να αυτό-ελεχθούν υιοθετώντας αυστηρές πρακτικές διαφάνειας και λογοδοσίας, όπως το πόθεν έσχες, το ασυμβίβαστο μεταξύ ορισμένων επαγγελμάτων και παράλληλης ενασχόλησης με την πολιτική, όρια θητειών και σοβαρό έλεγχο των προεκλογικών δαπανών και των κομματικών εσόδων.

Της Ξένιας Κωνσταντίνου, ΔΗΣΥ