Το νέο πρόσωπο το είδαμε, τη νέα εποχή όμως πουθενά

Ο Σταύρος Μαλάς εξήγγειλε υποψηφιότητα κάτω από το σύνθημα «Νέο πρόσωπο, Νέα πρόταση, Νέα εποχή». Το πρώτο μέρος ήταν απόλυτα επιτυχημένο επειδή με αυτό τον τρόπο -επικοινωνιακά τουλάχιστον- μετέτρεπε το μειονέκτημα της σύντομης πολιτικής του παρουσίας σε πλεονέκτημα προτάσσοντας τη φρεσκάδα στον αντίποδα της πολιτικής εμπειρίας. Το στοίχημα όμως ήταν να πείσει και κυρίως να κάνει πράξη τα άλλα δύο. Εκεί ήταν που έχασε το παιχνίδι των εκλογών από νωρίς, εφόσον ο ίδιος και το επιτελείο του ακολούθησαν μέχρι στιγμής λάθος τακτικές και έκαναν λάθος επιλογές.

1^ο λάθος, η ούτω καλούμενη «ανεξάρτητη» υποψηφιότητα.

Τι άλλο εκτός από υποτίμηση της κοινής γνώμης είναι το να σε ρωτούν οι δημοσιογράφοι αν προτίθεσαι να είσαι υποψήφιος και να απαντάς ότι δεν ξέρεις, ενώ αμέσως μετά την έγκριση της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ αυτομάτως να είσαι και μάλιστα ανεξάρτητος! Για τον Σ.Μ. θα ήταν πολύ καλύτερο εάν από την αρχή επιχειρούσε να δώσει ένα στίγμα ειλικρίνειας θέτοντας την υποψηφιότητα του στην κατάλληλη βάση, σ’ αυτή δηλαδή της κομματικής ακελικής υποψηφιότητας που στόχο είχε τη συσπείρωση του ΑΚΕΛ και τη μετέπειτα διαπραγμάτευση στο δεύτερο γύρο. Ο συνδυασμός όμως από τη μια του «ανεξάρτητου» υποψηφίου και παράλληλα μέχρι του μέχρι και χτες υπουργού στην κυβέρνηση του Δ. Χριστόφια, τι άλλο μπορεί να χαρακτηριστεί εκτός από κατάφωρη κοροϊδία προς το εκλογικό σώμα;

2^ο λάθος, η πολιτική ατζέντα της υποψηφιότητας.

Πέραν του ότι ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ, δεν έχει προτείνει μέχρι στιγμής τίποτα καινούριο παρά μόνο αντιδρά αντανακλαστικά στις τρέχουσες εξελίξεις, εκεί όπου βγήκε προς τα έξω άποψη αυτή ήταν συντηρητική, αναχρονιστική και εκτός κάθε προοδευτικής γραμμής. Πως αλλιώς άλλωστε να χαρακτηρίσω την απόλυτη άρνηση έστω να συζητήσει το ζήτημα του συμφώνου συμβίωσης, την κατάργηση των επιδομάτων αξιωματούχων, ή τη νομική ρύθμιση της πορνείας (βλ. δημοσίευμα ΠΟΛΙΤΗ, 14, Οκτ.). Ακόμη και για το μοναδικό θέμα όπου διαφώνησε με την επίσημη γραμμή του ΑΚΕΛ, εκείνο δηλαδή της ίδρυσης καζίνο, δεν πείθει κανένα ότι αυτό θα αποτελέσει επίσημη πρότασή του τη στιγμή που η ανεξαρτησία του τερματίζεται στην κρίση της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ.

3^ο λάθος, η επιλογή του εκπροσώπου τύπου.

Ο Τάκης Χατζηγεωργίου ένα κομματικό στέλεχος το οποίο ακόμα και όταν είχε διαφωνήσει το 2004 με την ηγεσία του ΑΚΕΛ, ποτέ δεν έβγαλε τη διαφωνία του δημόσια προς τα έξω ούτε και παραιτήθηκε από το όποιο αξίωμά του, αδυνατεί να αντιληφθεί ποιος είναι ο υποψήφιος και ποιος είναι ο δικός του ρόλος. Το τραγικό φιλμάκι που παρακολούθησε όλη η Κύπρος την περασμένη εβδομάδα με τον εκπρόσωπο τύπου να υπαγορεύει μπροστά στις κάμερες και στους δημοσιογράφους στον υποψήφιο τι να πει, ήταν εξευτελιστικό για να πω το λιγότερο. Όμως φανερώνει και την έλλειψη σεβασμού προς τον ίδιο τον υποψήφιο από πλευράς επιτελείου του. Το ανέκδοτο ποιος είναι ο υποψήφιος ο Τάκης ή ο Σταύρος είναι κάτι που θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά το ίδιο το ΑΚΕΛ.

Καταλήγοντας, μέχρι στιγμής από τον Σταύρο Μαλά έχουμε δει μόνο ένα νέο πρόσωπο και παρόλο που προσωπικά τον είχα ικανό για να εκφέρει και μια φρέσκια πολιτική πρόταση, εντούτοις η πολιτική του απειρία τον οδήγησε στη συντριβή πάνω  στο τοίχος αντίστασης που ονομάζεται βαθύ και συντηρητικό ΑΚΕΛ.

Ο Σταύρος Μαλάς θα μπορούσε όντως να αποτελέσει μια εναλλακτική επιλογή για μια μερίδα ανεξάρτητων πολιτών εάν κατ’ αρχήν ο ίδιος ήταν αποφασιστικός για το τι πρεσβεύει, τι προτείνει και κυρίως εάν έκανε πειστική κριτική στην υφισταμένη ηγεσία του ΑΚΕΛ αλλά και του ίδιου του Δ. Χριστόφια. Από τη στιγμή όμως που δε μπόρεσε να το κάνει, αυτό σημαίνει ότι βαδίζει με μαθηματική ακρίβεια προς τη δικαίωση όσων από την πρώτη στιγμή ανακοίνωσης του ονόματός του έκαναν λόγο για αποδιοπομπαίο τράγο στον οποίο το ΑΚΕΛ θα φορτώσει την επικείμενη εκλογική του αποτυχία.

Συμπερασματικά, τα πράγματα μέχρι στιγμής δείχνουν ότι, η επιλογή Μαλά θα αποτελεί απλά συνέχιση της παρούσας διακυβέρνησης, ενώ η επιλογή Λιλλήκα με την αναγκαία υποστήριξη του ΑΚΕΛ, θα είναι μια συγκακελυμένη συνέχιση. Γι αυτό και καταλήγω ότι η νέα εποχή σηματοδοτείται μόνο με την εκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στο ύπατο αξίωμα της Δημοκρατίας.