Η δική μας η «μεταπολεμική γενιά» όπως συνηθίσαμε να την ονομάζουμε έζησε πράγματα από απόσταση. Οξείες, δασείες και περισπωμένες απλά μια σκονισμένη ανάμνηση, δεν τις γνωρίσαμε ποτέ. Το εξαήμερο σχολείο μάλλον κάπου το είδαμε αλλά δεν το εφαρμόσαμε παρά μόνο μας το θύμιζαν κάποια παλιά ωρολόγια προγράμματα που είχαν μείνει στις αποθήκες του Υπουργείου από προηγούμενες χρονιές.
Αβίωτες μνήμες πολέμου, ένας παγκόσμιος ψυχρός πόλεμος που δεν προλάβαμε να τον κατανοήσουμε και τελείωσε. Θύμισες κατεχομένων μέσα από σχολικές γιορτές και φωτογραφίες σε σχολικά σέλοτεξ, ιστορίες από την προσφυγιά και μια ξινή γεύση από την υποψία του πόνου που έζησε αυτό το νησί προτού εμείς γεννηθούμε.
Η μεταπολεμική γενιά έζησε όμως και κάτι άλλο. Έζησε οικονομικά θαύματα, ανάπτυξη, ντελίριο τουρισμού, πλούτο και τεχνολογία. Η γενιά των «μορφωμένων» που τελειώσαμε τα καλά πανεπιστήμια και που στη ζωή μας κυριάρχησαν νέοι όροι όπως ανταλλαγές φοιτητών, μη τυπική εκπαίδευση, Εράσμους, ΕΟΚ, ενιαία αγορά, κριτήρια Μάαστριχτ, ενταξιακές διαπραγματεύσεις.
Η προηγούμενη γενιά που προκάλεσε τη μεγάλη καταστροφή ξεχάστηκε. Αποτραβήχτηκε στην εργασιομανία της για να ξανακτίσει όσα απώλεσε, παρόλο που, παρέμεινε ετσιθελικά προσδεμένη στην εξουσία για να δικαιώσει τις επιλογές της. Η καινούρια δεν ήθελε να θυμάται, συντήρησε τη διαίρεση μέσα από την αδιαφορία της. Έμεινε να καταπίνει την υποκρισία των πολιτικών που δημιούργησαν το πρόβλημα, να αναμασά τα συνθήματα που την έμαθαν οι δάσκαλοί της και κοίταξε τη δική της «ασφάλεια». Έζησε καλά μέχρι και πρόσφατα, σίγουρα καλύτερα από κάθε προηγούμενη γενιά ελληνοκυπρίων.
Τα τελευταία μερικά χρόνια όμως κάτι άρχισε να αλλάζει και για πρώτη φορά η κρίση άγγιξε για τα καλά την «προνομιούχα» γενιά. Ανασφάλεια, ανεργία, μείωση κλιμάκων εισδοχής, η Ελλάδα να αποσυντίθεται, η κρίση να αγγίζει όλες τις πτυχές της ζωής μας. Τι γίνεται; Που να πιαστούμε και σε ποια Ευρώπη να πιστέψουμε όταν τόσα χρόνια μάθαμε να παίρνουμε τα πάντα ως δεδομένο; Όταν θεωρήσαμε την ειρήνη (έστω και αυτή την επισφαλή ειρήνη που ζήσαμε στην Κύπρο) ως γεγονός; Όταν για τόσα χρόνια αντιληφθήκαμε την ενωμένη Ευρώπη ως φορέα χρηματοδοτήσεων και ως οικονομική ένωση παρά ως πολιτική. Όταν δεν εκτιμήσαμε αρχές και αξίες όπως το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, τις ίσες ευκαιρίες, την ισότητα των φύλων και τόσα άλλα που δημιουργήσαμε όλοι μαζί αλλά που πλέον χωρίς την απειλή του πολέμου τα θεωρήσαμε κεκτημένα.
Η κρίση του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, ή καλύτερα η απειλή διεξαγωγής του δημοψηφίσματος έβγαλε στην επιφάνεια την υποκρισία της παρούσας γενιάς. Που άλλα θέλει και άλλα λέει, εφησυχασμένη στην ασφάλειά της. Κάποιες φορές επαναστάτες χωρίς αιτία. Όπως και το δικό μας δημοψήφισμα του 2004, όπου και τότε προτιμήσαμε την «ασφάλεια της διαίρεσης» από την «ανασφάλεια της επανένωσης». Κανείς δε θέλει να αλλάξει κάτι από τη ζωή του. Όλοι θέλουμε την ησυχία μας, να συνεχιστεί η ζωή μας ως έχει. Κανείς να μην την διαταράξει, κανείς να μη μας θέτει εκβιαστικά διλήμματα, ή χρονοδιαγράμματα.
Πολύ φοβάμαι όμως πως αυτή τη φορά τα διλήμματα θα συνεχίσουν να προβάλλονται μπροστά μας επιτακτικά και θα πρέπει να αποφασίσουμε. Η ευημερία μας όπως την γνωρίζαμε τίθεται εν αμφιβόλω. Περνά κρίση ολόκληρη η ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, τα κεκτημένα μας, οι μισθοί μας και τα ωφελήματά μας.
Την Ευρώπη τη θέλουμε; Αν ναι, καιρός και να την εκτιμήσουμε. Την ασφάλεια μας, οικονομική και κοινωνική τη θέλουμε; Αν ναι, καιρός για θυσίες από όλους. Κάπου εκεί στα 30 και βάλε, καιρός για αναθεώρηση. Καιρός για συλλογική δουλειά, λιγότερο «εγώ» και περισσότερο «εμείς».
Τρίτη Άποψη, Εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ 19.11.2011
Αβίωτες μνήμες πολέμου, ένας παγκόσμιος ψυχρός πόλεμος που δεν προλάβαμε να τον κατανοήσουμε και τελείωσε. Θύμισες κατεχομένων μέσα από σχολικές γιορτές και φωτογραφίες σε σχολικά σέλοτεξ, ιστορίες από την προσφυγιά και μια ξινή γεύση από την υποψία του πόνου που έζησε αυτό το νησί προτού εμείς γεννηθούμε.
Η μεταπολεμική γενιά έζησε όμως και κάτι άλλο. Έζησε οικονομικά θαύματα, ανάπτυξη, ντελίριο τουρισμού, πλούτο και τεχνολογία. Η γενιά των «μορφωμένων» που τελειώσαμε τα καλά πανεπιστήμια και που στη ζωή μας κυριάρχησαν νέοι όροι όπως ανταλλαγές φοιτητών, μη τυπική εκπαίδευση, Εράσμους, ΕΟΚ, ενιαία αγορά, κριτήρια Μάαστριχτ, ενταξιακές διαπραγματεύσεις.
Η προηγούμενη γενιά που προκάλεσε τη μεγάλη καταστροφή ξεχάστηκε. Αποτραβήχτηκε στην εργασιομανία της για να ξανακτίσει όσα απώλεσε, παρόλο που, παρέμεινε ετσιθελικά προσδεμένη στην εξουσία για να δικαιώσει τις επιλογές της. Η καινούρια δεν ήθελε να θυμάται, συντήρησε τη διαίρεση μέσα από την αδιαφορία της. Έμεινε να καταπίνει την υποκρισία των πολιτικών που δημιούργησαν το πρόβλημα, να αναμασά τα συνθήματα που την έμαθαν οι δάσκαλοί της και κοίταξε τη δική της «ασφάλεια». Έζησε καλά μέχρι και πρόσφατα, σίγουρα καλύτερα από κάθε προηγούμενη γενιά ελληνοκυπρίων.
Τα τελευταία μερικά χρόνια όμως κάτι άρχισε να αλλάζει και για πρώτη φορά η κρίση άγγιξε για τα καλά την «προνομιούχα» γενιά. Ανασφάλεια, ανεργία, μείωση κλιμάκων εισδοχής, η Ελλάδα να αποσυντίθεται, η κρίση να αγγίζει όλες τις πτυχές της ζωής μας. Τι γίνεται; Που να πιαστούμε και σε ποια Ευρώπη να πιστέψουμε όταν τόσα χρόνια μάθαμε να παίρνουμε τα πάντα ως δεδομένο; Όταν θεωρήσαμε την ειρήνη (έστω και αυτή την επισφαλή ειρήνη που ζήσαμε στην Κύπρο) ως γεγονός; Όταν για τόσα χρόνια αντιληφθήκαμε την ενωμένη Ευρώπη ως φορέα χρηματοδοτήσεων και ως οικονομική ένωση παρά ως πολιτική. Όταν δεν εκτιμήσαμε αρχές και αξίες όπως το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, τις ίσες ευκαιρίες, την ισότητα των φύλων και τόσα άλλα που δημιουργήσαμε όλοι μαζί αλλά που πλέον χωρίς την απειλή του πολέμου τα θεωρήσαμε κεκτημένα.
Η κρίση του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, ή καλύτερα η απειλή διεξαγωγής του δημοψηφίσματος έβγαλε στην επιφάνεια την υποκρισία της παρούσας γενιάς. Που άλλα θέλει και άλλα λέει, εφησυχασμένη στην ασφάλειά της. Κάποιες φορές επαναστάτες χωρίς αιτία. Όπως και το δικό μας δημοψήφισμα του 2004, όπου και τότε προτιμήσαμε την «ασφάλεια της διαίρεσης» από την «ανασφάλεια της επανένωσης». Κανείς δε θέλει να αλλάξει κάτι από τη ζωή του. Όλοι θέλουμε την ησυχία μας, να συνεχιστεί η ζωή μας ως έχει. Κανείς να μην την διαταράξει, κανείς να μη μας θέτει εκβιαστικά διλήμματα, ή χρονοδιαγράμματα.
Πολύ φοβάμαι όμως πως αυτή τη φορά τα διλήμματα θα συνεχίσουν να προβάλλονται μπροστά μας επιτακτικά και θα πρέπει να αποφασίσουμε. Η ευημερία μας όπως την γνωρίζαμε τίθεται εν αμφιβόλω. Περνά κρίση ολόκληρη η ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, τα κεκτημένα μας, οι μισθοί μας και τα ωφελήματά μας.
Την Ευρώπη τη θέλουμε; Αν ναι, καιρός και να την εκτιμήσουμε. Την ασφάλεια μας, οικονομική και κοινωνική τη θέλουμε; Αν ναι, καιρός για θυσίες από όλους. Κάπου εκεί στα 30 και βάλε, καιρός για αναθεώρηση. Καιρός για συλλογική δουλειά, λιγότερο «εγώ» και περισσότερο «εμείς».
Τρίτη Άποψη, Εφημερίδα ΑΛΗΘΕΙΑ 19.11.2011
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου