Τέσσερεις δεκαετίες σχεδόν μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή και η διάθεσή μας να συζητήσουμε τα λάθη μας, τις πραγματικότητες και τις επιλογές μας παραμένει τραγικά προσηλωμένη σ’ έναν πολιτικό στρουθοκαμηλισμό, ο οποίος εξαντλείται σε δηλώσεις καταδίκης, χαλαρές συνομιλίες, πατριωτικές κορώνες και έντονα αντι-δυτικά σύνδρομα.
Όμως όσο και αν κρύβουμε τις φοβίες και αδυναμίες μας κάτω από το χαλί, έρχονται ορισμένες στιγμές που οι εξελίξεις μας φέρνουν αναγκαστικά αντιμέτωπους με την κάθε σκληρή πραγματικότητα. Γι αυτό ας βγάλουμε το κεφάλι από το χώμα και ας συζητήσουμε νηφάλια το ζήτημα της Επιτροπής Περιουσιών (Αποζημιώσεων) και την καταληκτική ημερομηνία προσφυγής που ορίστηκε στο τέλος του έτους.
Αρχικά ας εξετάσουμε τα δεδομένα μας.
1ο. Η πιθανότητα να βρεθεί μια αμοιβαία αποδεκτή διευθέτηση του κυπριακού πριν το τέλος του χρόνου είναι μάλλον εκτός πραγματικότητας, λαμβάνοντας υπόψη τόσο με τη μέχρι σήμερα πρόοδο των συνομιλιών, αλλά, και τις αντιδράσεις που υπάρχουν σε σχέση με τα μέχρι στιγμής συμφωνηθέντα.
2ο. Οι ελληνοκύπριοι πρόσφυγες ΔΕ μπορούν πλέον να προσφεύγουν απευθείας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ).
3ο. Η Επιτροπή Περιουσιών αναγνωρίστηκε από το ΕΔΑΔ ως εσωτερικό ένδικο μέσο. Δηλαδή, ο κάθε αιτητής είναι υποχρεωμένος να προσφύγει σ’ αυτή και μόνο σε περίπτωση που θεωρηθεί ότι δεν έχει αποδώσει ικανοποιητική «θεραπεία» μπορεί να προσφύγει στο ΕΔΑΔ. Οπότε ακόμη και για να «διαφυλάξουν» το δικαίωμά τους μελλοντικά οι πρόσφυγες για προσφυγή στο ΕΔΑΔ θα πρέπει να απευθυνθούν τώρα στην Επιτροπή.
4ο. Για τις υποθέσεις που βρίσκονται ενώπιον της Επιτροπής Περιουσιών αυτόματα σταματά η εκποίηση ή εκμετάλλευσή τους. Αυτό και μόνο θεωρώ ότι είναι και ένα ισχυρό πολιτικό εργαλείο που μπορεί να αξιοποιηθεί στο μέλλον.
5ο. Καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή αιτήσεων είναι η 21η Δεκεμβρίου 2011, ενώ η Επιτροπή λειτουργεί με την αναγνωρισμένη σύνθεσή της εδώ και δύο χρόνια. Αρκετό χρονικό διάστημα δηλαδή για να αποτελεί επιχείρημα από πλευράς της Τουρκίας να μην αποδεκτεί να παρατείνει τη λειτουργία της μετά τον Δεκέμβριο στη βάση της δικαιολογίας της έλλειψης ενδιαφέροντος.
Τέλος, το δικαίωμα στην περιουσία είναι ατομικό δικαίωμα, όχι εθνικό ούτε συλλογικό, το ίδιο και η συνείδηση του καθενός. Εξαρτάται από τον κάθε πρόσφυγα να αποφασίσει αν επιθυμεί η όχι να προσφύγει στην Επιτροπή αλλά θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον καθένα ότι υπό τις παρούσες συνθήκες και σε περίπτωση που το Κυπριακό παραμείνει άλυτο, ότι δε θα διαθέτει άλλο μέσο για να ασκήσει πίεση προς την Τουρκία για το περιουσιακό.
Σε περίπτωση που κάποιος αποφασίσει να μην προσφύγει στην Επιτροπή δεν απεμπολά το δικαίωμα στην περιουσία του ναι μεν, αλλά δε θα μπορεί ούτε να το απολαύσει, ούτε να πάρει αποζημίωση γι αυτό.
Επιπλέον, όσο σκληρά και αν είναι τα δεδομένα, όσο και αν πληγώνουν πιστεύω, ότι με την Επιτροπή Περιουσιών επιβεβαιώνεται ένα πολιτικό δεδομένο το οποίο μπορεί να είναι όπλο για τη δική μας πλευρά. Με τη δημιουργία της Επιτροπής κατόπιν σχετικής έγκρισης νόμου του Τουρκικού κοινοβουλίου, η Τουρκία ουσιαστικά από-αναγνωρίζει το ψευδοκράτος και αποδέχεται αυτό που περίτρανα αποδείχθηκε στην υπόθεση της Τιτίνας Λοιζίδου, ότι δηλαδή, η τουρκική δημοκρατία είναι υπεύθυνη για το τι συμβαίνει στα κατεχόμενα.
Κλείνοντας θέλω να τονίσω ότι σε πολιτικά ζητήματα όπως το κυπριακό, ακόμη και τα δικαστήρια παίρνουν πολιτικές αποφάσεις. Η απόφαση να αναγνωριστεί η Επιτροπή ήταν και πολιτική, όμως από τη στιγμή που το ίδιο το κράτος αδυνατεί να εξασφαλίσει τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών, τότε, εναπομένει στους ίδιους τους πολίτες να κρίνουν στη βάση του ιδιωτικού τους συμφέροντος τι επιθυμούν να πράξουν.
Όμως όσο και αν κρύβουμε τις φοβίες και αδυναμίες μας κάτω από το χαλί, έρχονται ορισμένες στιγμές που οι εξελίξεις μας φέρνουν αναγκαστικά αντιμέτωπους με την κάθε σκληρή πραγματικότητα. Γι αυτό ας βγάλουμε το κεφάλι από το χώμα και ας συζητήσουμε νηφάλια το ζήτημα της Επιτροπής Περιουσιών (Αποζημιώσεων) και την καταληκτική ημερομηνία προσφυγής που ορίστηκε στο τέλος του έτους.
Αρχικά ας εξετάσουμε τα δεδομένα μας.
1ο. Η πιθανότητα να βρεθεί μια αμοιβαία αποδεκτή διευθέτηση του κυπριακού πριν το τέλος του χρόνου είναι μάλλον εκτός πραγματικότητας, λαμβάνοντας υπόψη τόσο με τη μέχρι σήμερα πρόοδο των συνομιλιών, αλλά, και τις αντιδράσεις που υπάρχουν σε σχέση με τα μέχρι στιγμής συμφωνηθέντα.
2ο. Οι ελληνοκύπριοι πρόσφυγες ΔΕ μπορούν πλέον να προσφεύγουν απευθείας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ).
3ο. Η Επιτροπή Περιουσιών αναγνωρίστηκε από το ΕΔΑΔ ως εσωτερικό ένδικο μέσο. Δηλαδή, ο κάθε αιτητής είναι υποχρεωμένος να προσφύγει σ’ αυτή και μόνο σε περίπτωση που θεωρηθεί ότι δεν έχει αποδώσει ικανοποιητική «θεραπεία» μπορεί να προσφύγει στο ΕΔΑΔ. Οπότε ακόμη και για να «διαφυλάξουν» το δικαίωμά τους μελλοντικά οι πρόσφυγες για προσφυγή στο ΕΔΑΔ θα πρέπει να απευθυνθούν τώρα στην Επιτροπή.
4ο. Για τις υποθέσεις που βρίσκονται ενώπιον της Επιτροπής Περιουσιών αυτόματα σταματά η εκποίηση ή εκμετάλλευσή τους. Αυτό και μόνο θεωρώ ότι είναι και ένα ισχυρό πολιτικό εργαλείο που μπορεί να αξιοποιηθεί στο μέλλον.
5ο. Καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή αιτήσεων είναι η 21η Δεκεμβρίου 2011, ενώ η Επιτροπή λειτουργεί με την αναγνωρισμένη σύνθεσή της εδώ και δύο χρόνια. Αρκετό χρονικό διάστημα δηλαδή για να αποτελεί επιχείρημα από πλευράς της Τουρκίας να μην αποδεκτεί να παρατείνει τη λειτουργία της μετά τον Δεκέμβριο στη βάση της δικαιολογίας της έλλειψης ενδιαφέροντος.
Τέλος, το δικαίωμα στην περιουσία είναι ατομικό δικαίωμα, όχι εθνικό ούτε συλλογικό, το ίδιο και η συνείδηση του καθενός. Εξαρτάται από τον κάθε πρόσφυγα να αποφασίσει αν επιθυμεί η όχι να προσφύγει στην Επιτροπή αλλά θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον καθένα ότι υπό τις παρούσες συνθήκες και σε περίπτωση που το Κυπριακό παραμείνει άλυτο, ότι δε θα διαθέτει άλλο μέσο για να ασκήσει πίεση προς την Τουρκία για το περιουσιακό.
Σε περίπτωση που κάποιος αποφασίσει να μην προσφύγει στην Επιτροπή δεν απεμπολά το δικαίωμα στην περιουσία του ναι μεν, αλλά δε θα μπορεί ούτε να το απολαύσει, ούτε να πάρει αποζημίωση γι αυτό.
Επιπλέον, όσο σκληρά και αν είναι τα δεδομένα, όσο και αν πληγώνουν πιστεύω, ότι με την Επιτροπή Περιουσιών επιβεβαιώνεται ένα πολιτικό δεδομένο το οποίο μπορεί να είναι όπλο για τη δική μας πλευρά. Με τη δημιουργία της Επιτροπής κατόπιν σχετικής έγκρισης νόμου του Τουρκικού κοινοβουλίου, η Τουρκία ουσιαστικά από-αναγνωρίζει το ψευδοκράτος και αποδέχεται αυτό που περίτρανα αποδείχθηκε στην υπόθεση της Τιτίνας Λοιζίδου, ότι δηλαδή, η τουρκική δημοκρατία είναι υπεύθυνη για το τι συμβαίνει στα κατεχόμενα.
Κλείνοντας θέλω να τονίσω ότι σε πολιτικά ζητήματα όπως το κυπριακό, ακόμη και τα δικαστήρια παίρνουν πολιτικές αποφάσεις. Η απόφαση να αναγνωριστεί η Επιτροπή ήταν και πολιτική, όμως από τη στιγμή που το ίδιο το κράτος αδυνατεί να εξασφαλίσει τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών, τότε, εναπομένει στους ίδιους τους πολίτες να κρίνουν στη βάση του ιδιωτικού τους συμφέροντος τι επιθυμούν να πράξουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου