Έχω μια προαίσθηση, φοβάμαι …

Η κατρακύλα δεν έχει τέλος. Νέες εκλογές στις 17 Ιουνίου και ο Τσίπρας με ένα αέρα νεοποτισμού επαναλαμβάνει φορτικά «έχω τις απαντήσεις για τα πάντα» και τρίβει τα χέρια από ικανοποίηση. Πλέον δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το νέο ΠΑΣΟΚ. Και μπορεί ναι μεν οι έλληνες να έχουν μπουχτίσει από καθετί που τους θυμίζει το πώς η Ελλάδα έφτασε ως εδώ, αλλά, με τον στρουθοκαμηλισμό δεν πρόκειται να οδηγηθούν και σε καλύτερες μέρες.

Ουσιαστικά θα πρέπει να κατανοήσουν ότι πλέον η παρούσα και η επόμενη γενιά έχουν την ευκαιρία να γίνουν οι Ιφιγένειες που θα θυσιαστούν για την τρίτη γενιά από τα σήμερα. Για να δουν καλύτερες μέρες τα εγγόνια τους σε πενήντα χρόνια. Η άλλη επιλογή είναι η Ελλάδα να γίνει Αλβανία. Να καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα, να βγουν εκτός ευρώ, ο πληθωρισμός να κτυπήσει κόκκινο, η φτώχεια και η μιζέρια να επικρατήσει παντού και να οδηγηθούμε σε κοινωνικές επαναστάσεις, πλιάτσικο, εξεγέρσεις, βία και κοινωνική αναταραχή.

Αν αυτό είναι το ιδεατό σενάριο για ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, ας σκεφτούν πως στο καλό θα τα βγάλουν πέρα. Επειδή αν νομίζουν ότι θα εθνικοποιήσουν τα πάντα και θα ανακατανέμουν τον πλούτο δημεύοντας περιουσίες και διάφορα άλλα κουφά που ακούμε καθημερινά τότε ο Θεός να βάλει το χέρι του. Η κατάργηση του χρηματιστηρίου, η εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων δεν εγγυώνται άνοδο του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Η Ελλάδα εκτός ευρώ δε θα γίνει ούτε Νορβηγία, ούτε Δανία, ούτε Ηνωμένο Βασίλειο. Θα γίνει Αλβανία.

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Έλληνας σήμερα είναι έτοιμος να επιστρέψει στην καλλιέργεια της γης, εξάλλου, έξω από το ευρώ δε θα βρίσκουν αγορές για να πουλήσουν τα προϊόντα τους. Απλά ο Έλληνας αντιδρά σαν πεισματάρικο παιδί. Ακόμα ελπίζει ότι θα ξημερώσει μια μέρα και θα ακούσει ότι κάτω από το βάρος της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής πίεσης, ότι έχουν υποχωρήσει όλοι και τους χάρισαν όλα τα δάνεια, κούρεψαν όλα τα χρέη, τους επιστρέφουν αναδρομικά όλους τους μισθούς από το 2008 και τους δίνουν και μπόνους για ψυχική οδύνη!

Αυτό δε θα συμβεί. Οπότε όσο τραγικό και αν είναι, όσο άδικο, σκληρό και δύσκολο πρέπει να επιλέξουν το πρώτο.

Πίσω στα δικά μας, κάποιος είχε πει πρόσφατα σε μια εκπομπή ότι είναι καιρός να αρχίσουμε να ετοιμάζουμε το δικό μας μνημόνιο και να το θέτουμε κιόλας από μόνοι μας σε εφαρμογή. Έχει δίκαιο. Το δημόσιο χρέος της χώρας μας έχει ανέλθει στο 72%, η ανεργία στο 10%+ και η μια επιχείρηση κλείνει μετά την άλλη. Πρώτη φορά μετά το ’74 οικογένειες πουλούν τα σπίτια τους και μετακομίζουν στους γονείς τους. Η κατάσταση είναι ήδη τραγική. Γι’ αυτό σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές όταν κάθε πρωί ακούω από τα δικά μας κανάλια τις ανούσιες συζητήσεις του περιβόητου ενδιάμεσου χώρου και τις δηλώσεις του Μάριου με τον Άντρο και του Άντρου με τον Μάριο είναι που φοβάμαι διπλά. Φοβάμαι πλέον για το τι θα συμβεί σε εμάς τους ίδιους. Σ’ αυτό εδώ το νησί…

Εκλογές απωθημένων*

Ωραία τουλάχιστον τελειώσαμε και μ’ αυτό.
Έφυγε ο Παπαδήμος ο δοσίλογος, ο πουλημένος στους Γερμανούς και έμειναν όσοι απέμειναν από ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία και οι λεβέντες του ΣΥΡΙΖΑ, του Καμένου, της Παπαρήγα και της Χρυσής Αυγής. Ο Σαμαράς απ’ ότι ακούω το φυσάει και δεν κρυώνει. Σιγά σιγά συνέρχεται και αρχίζει να το καταλαβαίνει. Ο μεγάλος χαμένος των εκλογών είναι ο ίδιος, που όπως έγραψε και ο Γεωργελές στην Athens Voice, «αντί να κάνει αντιπολίτευση στο Πασόκ, έκανε αντιπολίτευση στην Ευρωπαϊκή Ένωση νομιμοποιώντας έτσι το αντιμνημονιακό μέτωπο. Διέγραψε το μισό του κόμμα γιατί υπερψήφισε το μνημόνιο και όταν, υπό το βάρος της σκληρής πραγματικότητας, ανέλαβε το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογούσε, διέγραψε το υπόλοιπο μισό γιατί καταψήφισε. Και επειδή αυτό δεν έφτανε, ολοκλήρωσε τη μεγαλοφυή στρατηγική εκβιάζοντας εκλογές.» Τα αποτελέσματα φάνηκαν και τώρα κινδυνεύει να τον περάσουν στις επόμενες εκλογές ο Τσίπρας και ο Καμένος και να βρεθεί τρίτος και κατά-ιδρωμένος …

Καλά για το Πασόκ το γνωρίζαμε ότι θα χάσει.

Ο Τσίπρας από την άλλη τα έχει τόσο χαμένα επειδή ούτε και ο ίδιος δεν πίστευε να πάει τόσο καλά, που εδώ και πέντε ημέρες καταγγέλλει τον «καλπονοθευτικό» εκλογικό νόμο που δίνει πενήντα έδρες μπόνους στο πρώτο κόμμα και επαναλαμβάνει αυτά που έλεγε πριν τις εκλογές.  Προσωπικά παραδέχομαι ότι δεν απέφυγα τον πειρασμό, μέσα μου ευχήθηκα να γίνει καμιά καράμπολα και να αναλάβει. Σκέφτηκα “κάντε τον καραγκιόζη πρωθυπουργό και να δείτε που θα γίνει Παπανδρέου σε χρόνο ρεκόρ”. Σήμερα μαθαίνω ότι οι νέες δημοσκοπήσεις τον αναδεικνύουν πρώτο κόμμα. Το τσιπροθέατρο θα έχει και συνέχεια…

Κέρδισε και η κα Παπαρήγα τη μάχη κατά του δικομματισμού και τι έκανε μετά τη νίκη της; Κάλεσε το λαό σε νέους αγώνες (sic). Πάει μας τελείωσε κι o δικομματισμός και μας έμεινε το χάος και η Παπαρήγα μαζί.

Ο Καμένος μετά τις εκλογές μίλησε για το σκοπιανό αν θυμάμαι καλά… Αυτός πρέπει να παίρνει ληγμένα.

Οι πιο πρωτότυποι ήταν οι λεβέντες της Χρυσής Αυγής. Αυτοί μάλιστα! Πετάκτηκε ο καιάδας ο ροκ σταρ ο οποίος εκλέγηκε επίσης πίσω από τον κύριο και την κα Αρχηγού και έκανε επίδειξη νεοναζιστικής φαρσο-κωμωδίας. Βγήκαν και εδώ στο νησί οι ιμιτασιόν τους το ΕΛΑΜ με ανακοίνωση να συγχαρούν τα αδέρφια τους! Άντε βρε ουστ απ’ εκεί!

Οπότε νέο-έλληνες τώρα που εκτονωθήκατε τι θα γίνει; Πάλι εκλογές; Τι διαφορά θα κάνει δηλαδή; Εισηγούμαι αντί εκλογών να γίνει πρώτα ένα δημοψήφισμα. Με το απλό ερώτημα. Εντός ή εκτός ευρωζώνης. Για να τεθεί τουλάχιστον ένα τέλος στο λαϊκισμό των λεγόμενων αντι-μνημονιακών που θέλουν από τη μια δήθεν σταθερή προσήλωση στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και που την ίδια στιγμή καταγγέλλουν το μνημόνιο και πουλούν φρούδες ελπίδες στον λαό για επαναδιαπραγμάτευση και άλλα κουφά. Κάποιος είχε πει κάποτε ότι οι εκλογές γίνονται όχι για να βγάλουμε τα απωθημένα μας αλλά για να αποφασίσουμε για το μέλλον μας. Αποφασίστε λοιπόν!

 

Ηνωμένα Έθνη από τον Άρη, Eλληνοκύπριοι από την Αφροδίτη

Είκοσι επτά Απριλίου 2012, ο εκπρόσωπος του Γενικού Γραμματέα στην Κύπρο προβαίνει σε δημοσιογραφική διάσκεψη για να ανακοινώσει τα εξής:  πρώτο, ότι ο Γενικός Γραμματέας διαπιστώνει ότι ΔΕΝ έγινε ικανοποιητική πρόοδος για να κληθεί διεθνής διάσκεψη (there has not been sufficient progress on core issues at this stage to call a multilateral conference). Ότι ο ίδιος ο Γ.Γ. ΔΕΝ είναι θετικός να καλέσει μια διάσκεψη που θα κατέληγε σε αποτυχία (Secretary-General is not in favour of calling a conference that would be a failure). Τέλος, ότι τα Ηνωμένα Έθνη ΔΕ βλέπουν κανένα λόγο να καλέσουν άλλες συναντήσεις μεταξύ των δύο ηγετών, εκτός και αν, υπάρχει ένδειξη και από τις δύο πλευρές ότι υπάρχει κάτι ουσιαστικό να συμφωνηθεί (UN does not see any value in scheduling Leaders’ meetings unless there is a clear indication from both sides that there is something substantial to be concluded).

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Ο εκπρόσωπος του Γ.Γ. είπε, η διαδικασία είναι κυπριακής ιδιοκτησίας (this process is Cypriot-led and Cypriot-owned) και δεν είναι θεμιτό τα Η.Ε. να επιθυμούν λύση περισσότερο απ’ ότι οι δύο πλευρές κι ότι αν δε μπορούν να συμφωνήσουν, δε μπορούμε να τους αναγκάσουμε να το πράξουν.

Την επομένη, με πηχαίους τίτλους του τύπου «Πυρ Ομαδών κατά του Ντάουνερ» τα ε/κ μέσα μετάφεραν τις αντιδράσεις των ε/κ κομμάτων:

«Το Δημοκρατικό Κόμμα θεωρεί πως πρόκειται για μια συγκαλυμμένη μεθόδευση με στόχο την αλλαγή της διαδικασίας και της μεθοδολογίας των απευθείας διαπραγματεύσεων», δήλωσε ο Εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Φώτης Φωτίου.

«Για εξυπηρέτηση των τουρκικών συμφερόντων και στόχο Ντάουνερ να αναβαθμίσει το ψευδοκράτος μέσω διεθνούς διάσκεψης», μιλά το ΕΥΡΩΚΟ.

«Προκαλεί αλγεινή εντύπωση η εμμονή Μπαν Κι Μουν σε πολυμερή διάσκεψη», αναφέρουν οι Οικολόγοι.

«Το ΑΚΕΛ καλωσορίζει την πρόθεση του ΟΗΕ, όπως αυτή εκφράστηκε από τον Αλεξάντερ Ντάουνερ, για προσήλωση στην κυπριακή ιδιοκτησία της διαδικασίας και στη συνακόλουθη πρόθεση για συνέχιση των διαπραγματεύσεων εντός του υφιστάμενου διαδικαστικού πλαισίου μέσα από μια εντατικοποιημένη μορφή εκ του σύνεγγυς διαπραγματεύσεων», αναφέρει, εξάλλου, σε γραπτή δήλωση του ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, Γιώργος Λουκαϊδης.

Δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν, ή που τα κόμματα μας κάπου χάθηκαν στη μετάφραση, ή που δε διάβασαν ούτε και άκουσαν τι είπε ο Γ.Γ. ή που πολύ απλά λένε ψέματα. Προσωπικά δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι ισχύει το τρίτο. Αυτό το οποίο όμως με απασχολεί περισσότερο είναι πόσοι ακελικοί πίστεψαν τον Πινόκιο τον Κυπριανού, πόσοι ΔΗΚΟΙΚΟΙ τον Πινόκιο τον Φωτίου και γενικά πόσοι κύπριοι διαβάζουν αυτή τη στιγμή το παρόν άρθρο και ακόμα δε συνειδητοποιούν το χοντρό δούλεμα που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια πάνω στις πλάτες τους. Πόσες πολιτικές καριέρες, βουλευτιλίκια και προεδριλίκια στήθηκαν πάνω σε κροκοδείλια δάκρυα για το κυπριακό. Για να μας μείνει τελικά τι; Μια μεγάλη, τεράστια, ελληνοκυπριακής ιδιοκτησίας διχοτόμηση, για την οποία μάλιστα δε χρειάστηκε καν διεθνής διάσκεψη. Αλλά φταίμε. Άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Επειδή το να σε δουλεύουν και να μην αντιδράς επειδή δεν το καταλαβαίνεις είναι κατανοητό. Αλλά, να σε δουλεύουν, να το γνωρίζεις και να το ανέχεσαι και από πάνω είναι συνενοχή.

…Έτσι, άλλος ένας γύρος συνομιλιών που διήρκησε 3 χρόνια και πάνω από 100 συναντήσεις έφτασε στο τέλος του. Άδοξα και ηττημένα. Τόσο άδοξα που προσποιούμαστε ότι δεν έγινε. Και τώρα; Τι θα απογίνει τώρα ο Πρόεδρος Λύσης και οι πολέμιοι της διεθνούς διάσκεψης; Τι θα λέμε μέχρι τις εκλογές; Βρε τι πάθαμε … 

Η καραμέλα του «ανεξάρτητου» υποψήφιου

Σημαντικός αριθμός από προσωπικότητες με την ταμπέλλα του ανεξάρτητου έχουν πάρει σβάρνα τα επιτελεία των κομμάτων για να εκδηλώσουν την επιθυμία τους να εκτελέσουν το ρόλο του υποψήφιου Προέδρου.

Η ταμπέλλα «είμαι ανεξάρτητος», που στόχο έχει να μεταφέρει το υποσυνείδητο μήνυμα «δεν έχω σχέση με την πολιτική διαπλοκή» παίζει ψηλά στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων όταν ερωτούνται την άποψή τους σε ανύποπτο χρόνο και σ’ αυτό επενδύουν τις μετοχές τους διάφοροι με άρθρα, διαλέξεις και συγκεντρώσεις.

Βεβαίως είναι θεμιτό ο καθένας να εκδηλώνει τις φιλοδοξίες και τις προθέσεις του για το ανώτατο αξίωμα της πολιτείας μας. Το θέμα όμως είναι να εξετάσουμε τις επιλογές μας στη βάση του τι χρειάζεται το κράτος και η κοινωνία μας σήμερα. Νομίζω ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που έχουν επικρατήσει στο στενό μας πολιτικό σύστημα ότι έχουν προκαλέσει την έντονη απαξίωση των πολιτών. Ιδιαίτερα μετά τα τραγικά γεγονότα του περασμένου Ιουλίου, η αναξιοκρατία, η άκρατη κομματοκρατία, η αποφυγή ανάληψης ευθύνης, και κυρίως η διαπλοκή και η διαφθορά έχουν προκαλέσει συθέμελα την εμπιστοσύνη των πολιτών έναντι κάθε μορφής εξουσίας.

Μπορεί όμως στ’ αλήθεια ένας «ανεξάρτητος» υποψήφιος να θέσει τέλος σ’ όλα τα πιο πάνω; Κατά τη δική μου άποψη η απάντηση είναι πως όχι δε μπορεί, για τον απλούστατο λόγο του ότι η λεγόμενη ανεξάρτητη υποψηφιότητα είναι από την αρχή πολλαπλάσια εξαρτώμενη έναντι των κομμάτων και των πολιτικών αρχηγών που θα την υποστηρίξουν. Αδύναμη ουσιαστικά να κυβερνήσει και καταδικασμένη να παραπαίει πάντα σε χλιαρές λύσεις που αποτελούν τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή.

Αυτό το οποίο χρειαζόμαστε δεν είναι κάποιο ανεξάρτητο, με την έννοια του νεοφερμένου στην πολιτική σκηνή. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα αποφασιστικό ηγέτη και έμπειρο πολιτικό με την τόλμη και την αποφασιστικότητα να κάνει τομές στον τρόπο λειτουργίας του κράτους. Που να έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει και όχι απλά να ακολουθεί τα κόμματα που τον στηρίζουν. Που να γνωρίζουμε τι πρεσβεύει και τι του επιτάσσει η ιδεολογία του.

Τα συνθήματα που στόχο έχουν να από-ιδεολογικοποιήσουν τo καθετί για να χωρέσουν τους πάντες, όπως, «κάτω το σάπιο πολιτικό κατεστημένο», «τεχνοκράτες αντί για πολιτικοί», «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» και διάφορα άλλα ανεδαφικά και ισοπεδωτικά, δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από ένα περιτύλιγμα για να καλύψουν την αδυναμία αυτών που τα εκφράζουν να πάρουν θέση για συγκεκριμένα καυτά ζητήματα.

Λίγο πριν κλείσει το παρόν κείμενο έσκασε η είδηση ότι ο νυν Πρόεδρος, προφανώς κάτω από το βάρος της άστοχης και αποτυχημένης του διακυβέρνησης, αποφάσισε να μην επαναδιεκδικήσει. Προσωπικά στη θέση του θα έπραττα το ίδιο παρόλο που θεωρώ ότι θα έπρεπε προ πολλού να απολογηθεί και να παραιτηθεί.

Αυτό το οποίο όμως τώρα προβάλλει ως σενάριο και φαντάζει τρομακτικό θα είναι τυχόν προσπάθεια του ΔΗΚΟ να εξευμενίσει τις ευθύνες του ίδιου του ΑΚΕΛ προτάσσοντας από κοινού ένα δήθεν ανεξάρτητο υποψήφιο.

Αν οι συζητήσεις τις επόμενες εβδομάδες κινηθούν σ αυτό το επίπεδο, τότε θα λήξει άδοξα και μια ώρα ενωρίτερα το παραμύθι του «ανεξάρτητου», ο οποίος ολοφάνερα πλέον θα εκπροσωπεί απλά τη βιτρίνα για να συνεχίσουν δύο κόμματα εκ διαμέτρου αντίθετα την αλλοπρόσαλλή τους συγκυβέρνηση με ενδεχόμενες νέες τραγικές συνέπειες για τον τόπο.

Σεξ, κριτική σκέψη και μεταρρύθμιση

Το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού αποφάσισε να ορίσει ως στόχο της φετινής σχολικής χρονιάς «Το σχολείο μας – ένα εργαστήριο ανάπτυξης της κριτικής σκέψης, συνεργασίας και δημιουργικότητας». Στη σχετική εγκύκλιο αναφέρει ότι «το σχολείο θα λειτουργεί ως εργαστήριο μάθησης όπου οι νέοι άνθρωποι… θα αποκτούν την ικανότητα να προχωρούν αυτόνομα στο δρόμο της γνώσης ως δημοκρατικοί πολίτες σε μια ελεύθερη και ευημερεύουσα πατρίδα.»
Τα λόγια είναι όμορφα, το θέμα είναι τι γίνεται στην πράξη.

Πρόσφατα η Ρ. Χόπλαρου ανέδειξε πρώτη με άρθρο της στον «Π» ένα εξαιρετικά σημαντικό θέμα σχετικό με το νέο εκπαιδευτικό υλικό Βιολογίας της Α’ Γυμνασίου. Όταν η βιολογία μετατρέπεται σε ηθικοπλαστικό εργαλείο, δε μπορεί κανείς να ισχυρίζεται ότι υπηρετεί την όποια κριτική σκέψη. Αντίθετα, αυτές οι προσπάθειες πολεμούν βίαια κάθε έννοια διαφωτισμού. Γιατί ποιος μπορεί να δικαιολογήσει τo σκεπτικό οδηγιών άσκησης προς εκπαιδευτικούς που στόχο έχει, «να προσδώσει στη σεξουαλική πράξη ως ένα μέρος του γάμου, τη χαμένη της ιερότητα και σπουδαιότητα, καθώς και να δείξει ότι η ίδια η σεξουαλική πράξη υπό άλλες περιστάσεις, μπορεί να είναι απλά μια έκφραση εγωιστικής, ατομικής στιγμιαίας ικανοποίησης»; 

Είναι κατανοητή η διάθεση του ιερωμένου επιθεωρητή βιολογίας λόγω προσωπικών πεποιθήσεων να επιθυμεί να αναδείξει τις προσωπικές του αντιλήψεις σε εκπαιδευτική πολιτική, αλλά όταν αυτό παρεισφρύει στο εκπαιδευτικό υλικό Βιολογίας της Α’ Γυμνασίου χωρίς να το πάρει είδηση κανείς, είναι απαράδεκτο. Τα παιδιά μας δεν είναι χαζά και ούτε έχει κανείς το δικαίωμα να τους συμπεριφέρεται ως να είναι. Όποιος έχει επαφή με τους νέους και την πραγματικότητα της εποχής θα έπρεπε να γνωρίζει ότι για να κερδίσει το εκπαιδευτικό σύστημα την εμπιστοσύνη των παιδιών θα πρέπει να τους μιλά και να τα εκπαιδεύει με ειλικρίνεια.

Τα παιδιά μας έχουν άποψη για το σεξ και διαθέτουν πολλή περισσότερη κριτική σκέψη με απ’ όση τους πιστώνουν οι συγγραφείς του εγχειριδίου. Μέσα από το μάθημα της βιολογίας θα πρέπει η άποψή τους να συνδεθεί με τη διαδικασία της αναπαραγωγής, να γνωρίσουν το σώμα του άντρα και της γυναίκας και την ανατομία του. Να αποκτήσουν ολοκληρωμένη κατανόηση για το πως το σεξ μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία μιας νέας ζωής.

Τα ηθικολογικά που παραπέμπουν σε μια μουσουλμανική θεοκρατική αντίληψη περί σεξ  δεν έχουν θέση στη σημερινή εποχή. Οι νέοι μας θέλουν κουβέντες σταράτες και καθαρές για να μην απαξιώνουν εν τέλει και το σύστημα και το ίδιο το σχολείο. Γι αυτό αν ο υπουργός επιθυμεί να κάνει μεταρρύθμιση ας βγει και να αποσύρει αυτό το μέρος από τα αναλυτικά της βιολογίας.

Ήδη η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, ο Οικογενειακός Προγραμματισμός, το Ινστιτούτο Μεσογειακών Μελετών Φύλου, η Accept, το Συμβούλιο Νεολαίας και άλλες οργανώσεις πήραν ξεκάθαρη θέση, ο υπουργός ως πότε θα κρύβεται; Εκτός αν θέλει να τους έχει όλους ευχαριστημένους ενόψει εκλογών και οι στόχοι της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι μόνο ωραία λόγια στο χαρτί και συντηρητισμός στο αποτέλεσμα. Πάντως για χάρη της ιστορίας και μόνο, όταν αντέδρασε ο Αρχιεπίσκοπος για το μάθημα των θρησκευτικών, ο ίδιος υπουργός απέσυρε ολόκληρο το βιβλίο σε χρόνο ρεκόρ….

Τραγουδάω για μια πόλη… είναι όμως αρκετό;

Η είδηση στην τουρκική εφημερίδα Μιλιέτ για άνοιγμα της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου και επιστροφής της στους μόνιμους κατοίκους της προκάλεσε τη συνήθη αυτιστική αντίδραση της πολιτικής ζωής του τόπου μας.

Οι πλείστες εκ των πολιτικών δυνάμεων έκαναν λόγο για τεχνάσματα και επικοινωνιακά κόλπα της Άγκυρας. Οι πιο ακραίοι έσπευσαν κιόλας να «απορρίψουν» δήθεν την πρόταση. Στα ανοικτά κοινωνικά φόρουμ άρχισαν οι σούπερ πατριώτες να βρίζουν προκαταβολικά για να εκτονωθούν όσους τυχόν σκέφτονταν να επιστρέψουν υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση και να παρακαλούν τον θεό να ξεκάνει όλους τους τούρκους από γης.

Η ελληνοκυπριακή φρενίτιδα στο απόγειό της!

Δυο μέρες ήταν αρκετές για να σαλέψουν όλοι έως ότου κάποιοι λίγο πιο έξυπνοι έκαναν google την είδηση για να ανακαλύψουν ότι δεν υπάρχει πουθενά τέτοια απόφαση, κανείς δεν ήταν ενήμερος και δεν εμφανίστηκε εν πάση περιπτώσει σε άλλη εφημερίδα ούτε και δόθηκε συνέχεια από την Μιλιέτ που πρώτη παρουσίασε την είδηση. Έτσι όλοι ηρέμησαν και οι φυσιολογικοί ρυθμοί επανήλθαν στην ελληνοκυπριακή καθημερινότητα.

Δε βρίσκομαι φυσικά σε θέση να γνωρίζω πόσοι ακριβώς δούλεψαν στο μυαλό τους με κριτική διάθεση το όλο περιστατικό αλλά νομίζω ότι είναι ελάχιστοι.

Πάντως από την ψευδο-είδηση προκύπτουν αναγκαστικά κάποιες πολύ σκληρές πραγματικότητες που πιστεύω ότι είναι χρήσιμο να λεχθούν. Η πρώτη αφορά στην ικανότητα και τη δυνατότητα που έχει η Άγκυρα να «λύσει» ουσιαστικά το κυπριακό μονομερώς. Το 2003 άνοιξε τα οδοφράγματα. Αν σήμερα αποφασίσει να ανοίξει την περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου και στείλει και το μισό στρατό που έχει στο νησί πίσω στην Τουρκία δεν ξέρω πραγματικά ποιον θα βρει για να πείσει η δική μας πλευρά από τη διεθνή κοινότητα και τα ΗΕ ότι το κυπριακό δε λύθηκε. Αυτό είναι το πρώτο τραγικό και σκληρό συμπέρασμα. Ότι δηλαδή όσο το κυπριακό παραμένει ανοικτό την πρωτοβουλία κινήσεων, αυτός που έχει να δώσει είναι δυστυχώς η ίδια η χώρα που εισέβαλε παράνομα και με τη βία.

Το δεύτερο συμπέρασμα αφορά στη διάθεσή μας να διεκδικήσουμε πίσω τους τόπους μας. Το έγραψα αρκετές φορές με αυτοσυγκράτηση αλλά νομίζω ότι πλέον μπορούμε να το δηλώνουμε ανοικτά για να μην καταντούμε και συνένοχοι. Ότι δηλαδή δυστυχώς η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων δεν επιθυμεί λύση, την οποιαδήποτε λύση. Αν δεν το αναγνωρίσουμε αυτό ως πραγματικότητα ανησυχώ ότι αυτή η πεποίθηση θα μεγαλώνει σαν επιδημία και τελικά θα κυριεύσει όλους μας. Όσο οι πολιτικοί μας δεν αντιμετωπίζουν αυτή την αλήθεια, τόσο μεγαλώνει μαζί και η ανικανότητά μας να λύσουμε το πρόβλημα.

Τρίτο συμπέρασμα; Το μοναδικό αισιόδοξο ίσως, είναι ότι υπάρχουν ακόμη κλειστά χαρτιά που μπορούμε ως ελληνοκυπριακή πλευρά να αξιοποιήσουμε για να ασκήσουμε πίεση, για να δημιουργήσουμε διεθνές ενδιαφέρον αλλά και για να δώσουμε ξανά ελπίδα στο εσωτερικό. Ένα από αυτά είναι ναι η Αμμόχωστος.

Η βουβή Αμμόχωστος που αυτονόητα συγκινεί όλους κάθε φορά που σιγοτραγουδάμε το τραγουδάω για μια πόλη, που «πουλά» ως ιδέα, ως επιχείρημα, ως μια από τις πιο παράλογες διαστάσεις της κατοχής, σ’ αυτή την πόλη πρέπει να στηριχτούμε και να δώσουμε περιεχόμενο στη συγκίνηση με συγκεκριμένη πρόταση συνδιαχείρισής της με την άλλη πλευρά.

Πάντως εγώ καρτερώ μέρα νύχτα όχι για να φυσήξει ο αέρας. Απ’ αυτούς φύσηξαν ήδη αρκετοί αλλά δεν τους πήραμε πρέφα. Περιμένω να ξυπνήσω μια μέρα και να ακούσω από το ραδιόφωνο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μιλά με ρεαλισμό για το κυπριακό απομυθοποιώντας τα συνθήματα και δίνοντας ουσία και περιεχόμενο στη λύση. Όταν ο Γλαύκος Κληρίδης έλεγε την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω δεν εννοούσε να λέμε όχι ώσπου να μην υπάρχει καμιά ελπίδα για επιστροφή. Εννοούσε να έχουμε τη σοφία να επιλέξουμε μεταξύ του μη χείρον βέλτιστο για να μεγαλώσουν ξανά στην Αμμόχωστο, στην Καρπασία, στην Κερύνεια, στη Μόρφου και παιδιά ελληνοκυπρίων.


Υ.Γ. Εκτός κι αν πάλι τα έχω καταλάβει όλα λάθος, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση πάω να ζωστώ τα βαρύγδουπα συνθήματα,  τα ευχολόγια και τους ευσεβοποθισμούς και να καρτερώ τον αέρα…

 

«Προμηθέα» η αποκάλυψη*

Πριν μερικές εβδομάδες έγραφα με αφορμή την ίδρυση του ινστιτούτου μελετών Προμηθέας πως «η έρευνα - τουλάχιστον  οφείλει - να είναι πάνω απ’ όλα ανεξάρτητη και ελεύθερη για να μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω με νέες ανακαλύψεις, για να σπρώξει την πρόοδο και να διευρύνει την κατανόησή μας για τον κόσμο που μας περιβάλλει». Ενώ έκλεινα επισημαίνοντας πως «αν το ΑΚΕΛ ή η οποιαδήποτε άλλη παράταξη θέλει να εργαλειοποιήσει την επιστήμη για να υποστηρίξει και «ερευνητικά» την ιδεολογία της ας συστήσει π.χ. το ινστιτούτο μελετών ΑΚΕΛ και ας αφήσει ελεύθερους τους επιστήμονες, από όποιο ιδεολογικό χώρο και αν προέρχονται να κάνουν την έρευνά τους ελεύθερα από καθοδηγούμενα ινστιτούτα τύπου «Προμηθέας»». 

Την επόμενη εβδομάδα ο διευθυντής του ινστιτούτου μου απάντησε με άρθρο στον κυριακάτικο τύπο αφήνοντας αιχμές ότι πρότρεξα να κρίνω το ινστιτούτο με «ταμπέλες», αντί στη «βάση της δράσης και της παρουσίας του». Λίγες ημέρες μετά, με το πρώτο του άρθρο στον “Πολίτη” με τίτλο «Ρωσία και Κύπρος» υπογραμμένο με την ιδιότητά του ως διευθυντής του ινστιτούτου μου χάρισε την ευκαιρία να κρίνω τον ίδιο αλλά και το ινστιτούτο στη «βάση της παρουσίας τους».

Το άρθρο είχε στόχο να απαντήσει σε όσους προσπαθούν να πλήξουν «την εικόνα της Ρωσίας και πιο πριν της ΕΣΣΔ, μέσα στην κυπριακή κοινή γνώμη». Για αποδείξει το αβάσιμο σπίλωσης του ονόματος της Ρωσίας αναφέρει ως πρώτο επιχείρημα ότι στην περίπτωση της Ρωσίας η δράση της στη Συρία θεωρείται αυταπόδεικτη ενώ η αντίστοιχη δράση των ΗΠΑ θεωρείται συνομωσιολογία. Το ίδιο γράφει, ισχύει και για τα στοιχεία του wikileaks, ενώ καταλήγει ότι οι επικριτές της Ρωσίας «το μοναδικό που θα καταφέρουν είναι να καταστήσουν τη θέση της Κύπρου ακόμα πιο αδύνατη και επισφαλή στις ορέξεις των δυτικών δυνάμεων».

Ομολογώ ότι ακόμη και εγώ η ίδια που προειδοποιούσα για τον κίνδυνο της μη αντικειμενικής ανάλυσης από το Ινστιτούτο δεν πίστευα στα μάτια μου. Το άρθρο δε φανέρωνε απλά μονοπρισματική αντίληψη αλλά μηδενική.

Οι σχέσεις μεταξύ δύο χωρών είναι κάτι το πολυδιάστατο και σαφώς δεν εξαντλούνται σε αναλύσεις που αφορούν στην εγκυρότητα ή μη των wikileaks. Επίσης η εξωτερική πολιτική μιας χώρας σαφώς και δεν εξαντλείται σε συμπάθειες ή αντιπάθειες οι οποίες μπορεί να είναι εξίσου καταστροφικές εάν αποτελούν το μέτρο κρίσης. Γενικά ζούμε στον κόσμο της διπλωματικής εξισορρόπησης. Εξάλλου ως χώρα η οποία αναμένει στήριξη λόγω του ανοικτού κυπριακού, οφείλει να διατηρεί άριστες διπλωματικές σχέσεις με όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Πέρα από αυτό όμως, η Κύπρος δε βρίσκεται στο υπερπέραν. Λειτουργεί σε ένα κόσμο με πολιτικές και στρατηγικές συμμαχίες και παγκοσμιοποιημένο ανταγωνισμό. Η Κύπρος ανήκει θεσμικά, οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά στο δυτικό κόσμο, είναι ισότιμο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία στηρίζεται σε κοινές αρχές και αξίες. Η Ρωσία βρίσκεται έξω από τον κόσμο αυτό όχι τόσο οικονομικά όσο θεσμικά. Οι έννοιες της δημοκρατίας, των ατομικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων βρίσκουν διαφορετικές εφαρμογές και διαφορετική κατανόηση στη Ρωσία απ’ ότι στην Ε.Ε. Αρκεί μόνο να διαβάσει κανείς την αναφορά του Συμβουλίου της Ευρώπης σε σχέση με τις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στη χώρα αυτή. Φυσικά η Κύπρος δε μπορεί λόγω μεγέθους και επιρροής να το παίζει αυτεπάγγελτα ο θεματοφύλακας των ευρωπαϊκών αρχών και του κράτους δικαίου  έναντι της Ρωσίας, αλλά σίγουρα, οφείλει σε θέματα ενιαίων ευρωπαϊκών πολιτικών να συντάσσεται με τους ευρωπαίους εταίρους της ως πολιτική θέση αρχής και εθνικού συμφέροντος.

Γι’ αυτό, αν το Ινστιτούτο Προμηθέας επιθυμεί να έχει θετική επίδραση στην υπόθεση επανένωσης της πατρίδας μας όπως διατείνεται, ας κάνει την αρχή αποβάλλοντας τον αντιδυτικισμό του ή τουλάχιστον, ας τον στηρίζει με βάσιμα και σοβαρά επιχειρήματα που να έχουν απήχηση και πέρα από το κομματικό ακροατήριο του ΑΚΕΛ.